Het is Eerste Kerstdag. Terwijl de meeste mensen nu – gezellig – met hun familie aan een lange, mooi gedekte tafel, zitten – zijn mijn vader en ik beneden in de kelder hard aan het werk. Af en toe valt de muziek – die uit mijn telefoon komt – even stil. Gedurende de dag druppelen de verschillende kerstwensen langzaam binnen. Ook buiten blijft het – soms zacht en dan weer hard – aanhoudend druppelen. Terwijl de rest van de wereld nu waarschijnlijk in zijn of haar mooiste kleren nog een lekkere fles wijn opent, open ik een nieuw blik verf. Een oude legging, joggingbroek, twee paar sokken en drie truien – allemaal vol verf- en cementvlekken – zijn net voldoende om mij in de tochtende kelder warm te houden.
Hoewel mijn vader en ik er ook voor hadden kiezen om vandaag gezellig bij de open haard te gaan zitten, besluiten we deze rustige periode te gebruiken om het huis verder op te knappen. De winterperiode – waarin er over het algemeen een stuk minder gasten komen dan gedurende de rest van het jaar – is daarvoor ideaal. Niet qua weer, maar wel qua tijd. En omdat het inmiddels alweer meer dan twee jaar geleden is dat we ons aan een groot project hebben gewaagd, was ik weer even vergeten hoeveel rotzooi zo’n verbouwing met zich meebrengt. Zelfs als je heel netjes te werk gaat en de kelder – na het bijwerken en schuren van alle oude balken – keurig veegt én stofzuigt – ontkom je er niet aan dat de stoffige voetstappen zich al snel door het huis gaan verspreiden. Maar omdat er gedurende de kerstdagen geen gasten bij ons verblijven, is dat op dit moment niet zo erg. We hoeven nergens rekening mee te houden en schieten lekker op.
Terwijl ik de ladder elk half uur een meter naar links verplaats om het plafond tussen de oude balken weer netjes wit te verven, schuift mijn vader steeds een beetje naar rechts om een mooie nieuwe gipswand voor de oude vochtige keldermuren te plaatsen. Af en toe staan we even stil om ons werk te bekijken. Mijn vader – die alleen in Spanje al bijna twee complete huizen heeft verbouwd – neemt daarbij de tijd om mij alles rustig uit te leggen. Nadat hij zowel de linkermuur als de achterwand van onze nieuwe berging heeft gezet, vertelt hij mij dat ik morgen zelf de rechtermuur mag zetten. Meten, slijpen, boren en controleren of alles ook daadwerkelijk recht staat. Nadat ik de laatste strook van het plafond geverfd heb, luister ik geïnteresseerd naar zijn instructies. Hoewel het principe niet heel ingewikkeld is, mis ik de kracht om boven mijn hoofd de metalstud aan elkaar te bevestigen. Omdat ook de schijf van de slijptol moeten worden vervangen, besluiten we er voor vandaag mee op te houden. Het is bijna vijf uur. Het is nog steeds Eerste Kerstdag. En het is de hoogste tijd om de kelder – voor vandaag tenminste – te laten voor wat het is. Morgen is er immers weer een dag. Tweede Kerstdag. De ideale dag voor een trip naar de Leroy Merlin, lijkt mij. Ik ben bang dat we – dit keer – echter niet de enige zullen zijn.