Inmiddels is het alweer meer dan vijf jaar geleden dat wij de sleutels van ons huis kregen en aan ons avontuur begonnen. Na een langdurige verbouwing (van bijna drie jaar), het opstarten van een gloednieuwe Bed & Breakfast (met alle uitdagingen die daarbij komen kijken) en het opbouwen van een terugkerende gastenkring, beginnen we nu echt de vruchten te plukken van al dat harde werk. Meer en meer ruimtes zijn naar volle tevredenheid verbouwd en behoeven niet meer dan af en toe een (kleine) onderhoudsbeurt (meestal in de vorm van een nieuwe laag verf). Maar hoewel het in de ogen van onze gasten lijkt alsof we de eindstreep al hebben bereikt, is niets minder waar. Zoals ik in onze eerdere blogs al heb gezegd – de lijst met wensen is nog steeds lang.
Af en toe ontvangen we echter gasten die zich nog in de beginfase van een gelijksoortig project bevinden. Zij zijn nog op zoek naar het juiste huis. Soms weten ze al wel in welke omgeving (comarca, provincie of regio van Spanje) ze iets willen beginnen. En soms weten ze dat nog niet. Dit keer hebben onze gasten meerdere bezichtigingen gepland. Zo ook één in Benialí. De keuze om bij ons te blijven overnachten is dan makkelijk gemaakt. Het beoogde huis ligt immers op loopafstand. Dat er in onze kleine gemeente al zestien (legale) accommodaties liggen, wisten ze niet. Uiteindelijk doet het er niet toe. Het huis is niet geschikt. Terwijl zij hun koffers weer pakken en hun zoektocht voortzetten, pols ik eens hoe het met Jessica en Marcel gaat. Het stel – dat inmiddels alweer twee jaar geleden contact met ons opnam en aanvankelijk ook hun oog op een potentieel pand in Benialí hadden laten vallen – is nog steeds druk aan het verbouwen in Beniarrés. Een prachtig project. Maar groot. Heel groot. Omdat mijn zusjes inmiddels ook nieuwsgierig zijn naar wat het tweetal in korte tijd alweer voor elkaar heeft weten te krijgen, schrijf ik Jessica of we langs kunnen komen. “Natuurlijk. Wij zijn gewoon thuis”, schrijft ze. Ik moet lachen, want ik weet precies wat ze bedoelt.
Natuurlijk zijn ze thuis. Aan het klussen. Zoals bijna elke dag. Want er moet nog veel gebeuren. Dat weten ze zelf ook wel. Logisch. Want een grootschalige verbouwing kost tijd. Vooral wanneer je een groot deel ervan voor eigen rekening neemt. En dus kijken we vooral naar wat er in korte tijd wél allemaal al gedaan is. En dat is veel. Na de rondleiding, drinken we nog wat op de patio. “En, hoe is het nog met ons huis in Benialí?”, vraagt Jessica nieuwsgierig. “Daar is nog helemaal niets aan gedaan”, vertellen we haar. Hoewel ook dat huis inmiddels verkocht is, is er nog niets aan verbouwd. We zien het voorlopig ook nog niet gebeuren. De eigenaren hebben verschillende projecten en geen haast. Het wordt geen Bed & Breakfast. Er is geen deadline. En dus blijft het voorlopig nog zoals het was. Nog niet verbouwd en onbewoond. Omdat we ze niet te lang van het werk willen houden, rijden we al snel weer terug naar Benialí. Ook wij zijn nog lang niet klaar.