“Toen ik net de paella bij Isa ging ophalen zag ik nog een stel dat op zoek was naar een restaurant dat geopend was voor de lunch.” Mijn zusje begint te lachen. “Natuurlijk”, roep ik. Niet alleen in onze ogen maar ook in de ogen van alle restauranteigenaren is er met het einde van augustus ook een eind aan het zomerseizoen gekomen. Na een aantal heel erg drukke maanden is iedereen maar toe aan één ding: vakantie. En dat is nu net jammer voor alle gasten die datzelfde idee hadden en besloten om die vakantie lekker in september bij ons (in het dorp) te komen vieren. Niet alleen blijven de deuren op doordeweekse avonden opnieuw stevig gesloten – bij verschillende restaurants blijven die deuren ook overdag op slot. Het is een drukke zomer geweest. Iedereen heeft hard gewerkt. En die vakantie? Die is welverdiend. En dus is er op deze woensdagmiddag geen enkel restaurant geopend voor de lunch.
Zowel El Jabalí als La Placeta (die gewoonlijk wel op woensdag zijn geopend) hebben vakantie. Geen probleem, dachten wij nog van tevoren. Voor onze verblijvende gasten hebben we ruim op tijd paella besteld en onze nieuwe gasten kunnen officieel pas vanaf drie uur inchecken. En omdat géén van hen heeft aangegeven eerder te willen komen (iets dat ik altijd uitdrukkelijk vraag om van tevoren aan ons door te geven), zagen wij vandaag geen beren op de weg. Onterecht. Want terwijl ik nog druk bezig ben om onze huidige gasten een late check-uit te geven, staan de eerste gasten alweer voor de deur. Zonder reservering voor de lunch. Nadat we ze inchecken, verwijs ik ze geroutineerd door naar Bar Roca. Dit restaurant – dat normaal gesproken alleen op maandag gesloten is – is slechts een paar minuten rijden met de auto en is altijd een uitstekend alternatief als alles in Benialí en Benissivà gesloten blijft. Behalve vandaag. Want als dezelfde gasten een paar uur later terug komen, krijg ik te horen dat ook de eigenaren van Bar Roca met vakantie zijn. Natuurlijk. Net als L’Om in Pego. Ik kan het ze niet kwalijk nemen. Ook wij hebben behoefte aan vakantie. Maar in plaats daarvan sluiten we de laatste twee dagen van augustus. Kies ik nog drie vrije dagen in september. En buffelen we nog even door.
Hoewel ik er geen enkel probleem mee heb om de gasten overdag met de auto op pad te sturen op zoek naar een open restaurant, zijn we wel bereid om ’s avonds tapas voor ze te bereiden. Na anderhalve maand elke avond ‘vrij’ te hebben gehad, is dat opnieuw weer even wennen. Gelukkig is het met een beetje voorbereiding niet al te veel werk. En dus kocht ik deze week een kilo gehakt, ui, paprika, knoflook, een groot aantal empanadavellen, vier kilo aardappelen voor de patatas bravas, tomaten, avocado’s, champignons, pimientos de padrón, broodjes en garnalen. Na twee uur snijden, koken en rollen ligt de hele diepvries weer vol. Restaurant Casa La Vall opent haar deuren weer. We blijven net zo lang open tot dat iemand anders het stokje overneemt. Dus mocht er een restauranteigenaar zijn die staat te springen om iets nieuws te beginnen. Hier ben je van harte welkom.