Net ná het drukke zomerseizoen veranderen de reguliere verhoudingen volledig: in plaats van voornamelijk Spaanse gasten, ontvangen we deze maand vooral Nederlanders, Belgen en Engelsen. Super. Want deze gasten zijn doorgaans minder genegen om alleen in het weekend te komen – wat betekent dat we ook op doordeweekse dagen een mooie bezetting hebben. Dat betekent tegelijkertijd dat we het ook nog steeds lekker druk hebben. Maar ook dat is geen probleem. Want binnenkort gooien we de deuren anderhalve maand op slot. Om opnieuw een aantal gemeenschappelijke ruimtes aan te pakken. Om even adem te halen. En ook om handig gebruik te maken van de terugval in gasten in de doorgaans rustige novembermaand. Maar tot het zover is, zijn we nog druk aan het werk.
Oude gasten checken uit. Nieuwe gasten checken weer in. Vaak zijn ze nieuwsgierig naar ons verhaal. Dat we het als zussen gezamenlijk runnen, vinden de meesten bijzonder. Hoe we hier – in zo’n klein dorp – terecht gekomen zijn ook. Maar de meest opvallende – en terechte – vraag, is de volgende: “Vonden jullie het risico niet te groot?” En dan kunnen wij niet anders dan hard ons hoofd schudden. (Veel) risico hebben wij eigenlijk nooit genomen. De afleveringen die men doorgaans bij “Ik Vertrek” en “Het Roer Om” ziet, zijn niet de standaard. Ik geloof dat er genoeg B&B-eigenaren zijn die – net als wij – nooit grote risico’s hebben hoeven nemen. Wij hebben daar van tevoren heel goed over nagedacht. Slapeloze nachten omdat we niet voldoende geld zouden hebben, wilde ik koste wat kost voorkomen. En daarom maakten wij van tevoren een duidelijk plan. We zouden het geld voor de aankoop van het huis van onze ouders lenen. Het geld voor de verbouwing zouden we zelf bij elkaar sparen. En daarvoor verhuisden we alle vier (mijn beide zusjes, ik en de man van één van mijn zusjes) naar Zwitserland. Om daar te werken, te sparen en geld naar Spanje te sturen, waar onze ouders (met af en toe wat hulp van een lokale aannemer) de verbouwing zouden begeleiden en uitvoeren.
In principe kwam er ongeveer evenveel geld binnen als er weer uit ging. Alleen de verplichting om het gehele huis te voorzien van nieuwe elektriciteit gooide (even) roet in het eten. We leenden wat extra geld van onze ouders en konden na twee en half jaar verbouwen eindelijk open. Pas een half jaar na opening begonnen we langzaam met het afbetalen van onze schulden. Dankzij mijn zusjes (die op dat moment nog steeds in Zwitserland werkzaam waren), konden we uiteindelijk met terugwerkende kracht veel terugbetalen. Inmiddels staan we er goed voor. We hebben zojuist de derde (drukke) zomer achter de rug en steeds meer gasten weten ons inmiddels te vinden. Soms voor de eerste keer en soms zijn ze al vaker geweest. De prachtige recensies groeien gestaag, onze schulden nemen langzaam af en ons leven in Spanje krijgt steeds meer vorm. Dat we nu eindelijk langzaam de vruchten kunnen plukken van ons harde werk is heerlijk. Hoewel we er overigens ook nog lang niet zijn (we hebben teveel wensen als het aankomt op het ontwikkelen van een prachtige B&B), ziet de toekomst en rooskleurig uit. Er is steeds meer duidelijkheid. Na jarenlang te hebben gezegd dat dit écht het laatste jaar in Zwitserland is, is het voor onze middelste zus Suzanne en haar man Marc bijna werkelijkheid. Nog één winterseizoen en dan zijn ze voorgoed hier. De basis is gelegd. We kijken er naar uit om er met zijn allen aan verder te kunnen bouwen. En dat risico? Dat hebben we gelukkig nooit gelopen.