De zonne-uitlijning bij La Foradà in Vall de Gallinera is een astronomisch verschijnsel waarbij de zon bij zonsondergang door de opening in de rotsformatie schijnt en de plek verlicht waar voorheen het franciscanenklooster ‘San Andrés del Monte’ in Benitaia stond. Hoewel het fenomeen twee keer per jaar plaatsvindt – specifiek op (of rondom) 4 oktober en 9 maart – hebben wij het in vijf jaar tijd nog nooit mogen aanschouwen. Geen tijd. Geen zin. Geen goed weer. Ieder jaar is er wel een excuus. Zo ook dit jaar. En blijkbaar staan de gasten er deze keer hetzelfde in. Want we zijn – in tegenstelling tot de afgelopen drukke maanden – dit weekend een keer niet (bijna) volgeboekt.
Geen probleem. We begrijpen het volledig. De lucht ziet er naargeestig uit. De weersvoorspellingen voorspellen niet veel goeds. En het hieropvolgende weekend wordt het al druk genoeg vanwege niet één, maar wel twéé feestdagen. We zijn dan ook blij als er zowel op vrijdag als op zaterdag nog iemand belt om een last-minute reservering te maken. Het eerste stel dat – na jarenlang een bar in Villajoyosa gedraaid te hebben – in Vall de Gallinera helemaal tot rust wil komen, is buitengewoon vriendelijk. Als ze ons vertellen dat ze vijf dagen in de week van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat geopend waren voor zowel het ontbijt en de lunch als het diner, kunnen we ons helemaal voorstellen dat ze Chat GTP gevraagd hebben om een rustige locatie voor ze te zoeken waar ze weer even helemaal op adem konden komen. Het maakt hen niet uit of het regent of de zon schijnt. Datzelfde geldt ook voor onze andere gast – die ook op de dag zelf nog een kamer reserveert. Hoewel ze al lange tijd van plan was om te komen – het liefst met een partner – besluit ze niet langer te wachten. Dan maar alleen. Met een laptop in haar ene hand en een gitaar in haar andere hand, hoopt ze de twee met elkaar te combineren. Een beetje werken en een beetje genieten. Net als onze nét gepensioneerde gasten uit Villajoyosa, geniet onze gast uit Dénia ook zichtbaar van de rust en de stilte in het dorp. Op hun gemakje verschijnen ze de volgende ochtend alledrie aan het ontbijt. Ze drinken eerst rustig koffie of thee. Roken een sigaretje. En hebben geen enkele haast om zich naar het ontbijtbuffet te begeven. Terwijl de ex-baruitbaters met tegenzin na de uitcheck weer richting Villajoyosa rijden, vraagt onze single gast uit Dénia of ze nog wat langer van de algemene ruimtes gebruik mag maken.
Natuurlijk! Terwijl wij de kamers klaar maken voor de volgende gasten – die nog dezelfde dag zullen inchecken – installeert zij zich uitgebreid in de eetkamer. Ze heeft al betaald. Dus ze kan gaan en staan waar ze wil. Tegen de tijd dat onze nieuwe gasten inchecken, staat haar laptop nog steeds open in de eetkamer. Van haar is geen spoor te bekennen. “Ze zal wel vrienden hebben gemaakt bij Nou Tarassó”, zeg ik tegen mijn zusje. Die knikt instemmend. “Dat dacht ik ook.” Een tijdje later krijgen we bericht. “Sorry, ik heb mij laten meeslepen door de adembenemende omgeving. Als jullie het goed vinden loop ik nog even naar La Foradà en kom ik daarna terug.” Natuurlijk vinden we dat goed. Als ze een tijdje later terugkomt, begint het net te schemeren. Onze nieuwe gasten arriveren net voor een tapasavond in de tuin. Nadat ze haar laptop zorgvuldig heeft ingepakt geeft ze ons een dikke knuffel. Ze heeft op haar wandeling door de vallei een huisje gezien. Het zal ons niets verbazen als ze het uiteindelijk besluit te kopen. De vallei is perfect voor haar. “Tot de volgende keer!”, roepen we haar na. Het briefje dat ze voor ons achterliet, hangen we trots aan ons whiteboard.