Ik zit op kantoor als de telefoon gaat. Noëlle is net terug van Nou Tarassó, waar ze – omdat het druk is dit weekend – heeft bijgesprongen tijdens de lunch. Die paar uur met grote groepen (dronken) gasten, hebben er ingehakt en ze gaat dan ook linea recta naar boven. Om even bij te komen. Terwijl ik haar naar boven wuif, neem ik de telefoon op. “Casa La Vall. Buenas tardes”, roep ik door de telefoon. Aan de andere kant van de lijn klinkt een vrouwenstem. “Llamo por mi reserva para hoy.” De radertjes in mijn hoofd beginnen razendsnel te draaien. Ik had haar naam niet honderd procent verstaan, maar ik weet zeker dat het niet dezelfde naam is als de gast die ik nog verwacht. Ik herhaal de naam van de enige gast die ik vandaag nog verwacht – maar had aangegeven dat ze waarschijnlijk pas rond een uur of acht zou arriveren. De stem aan de andere kant van de lijn, bevestigt wat ik al vreesde. Het is niet dezelfde gast.
“Su reserva no aparece en mi sistema para hoy. Y estamos completos. ¿Podría decirme su nombre de nuevo?” Hoewel haar naam niet in mijn reserveringssysteem voor vandaag staat en we geen kamers meer beschikbaar hebben, houdt ze vol dat ze voor vandaag bij ons gereserveerd heeft. “Estuvimos en contacto hace unas semanas. A través de Booking.” Ik kan mij niet herinneren dat we contact met elkaar hebben gehad, maar ik besluit haar reservering in het systeem van Booking.com op te zoeken. Al snel vind ik haar naam. De boeking is gemaakt op 12 september. Waar ik half en half verwacht dat ze deze ook weer geannuleerd heeft, blijkt dat niet het geval te zijn. De boeking staat nog steeds in het systeem. Terwijl het zweet mij uitbreekt, controleer ik alles grondig. Ze heeft inderdaad een automatisch bericht ontvangen met alle boekingsinformatie. Verder is er geen contact geweest, maar dat het om een automatisch verstuurd bericht gaat, weet de gast (in dit geval) niet.
Al snel zie ik wat het probleem is. De gast heeft per ongeluk een reservering in 2027 gemaakt. Dezelfde datum. Maar dan over een jaar. Als ik het haar vertel, ziet zij het zelf ook. “Ah, no, ya lo veo.” Ik heb direct medelijden met haar. Net als de rest van onze gasten komt zij waarschijnlijk ook voor het concert van La Gossa Sorda in Pego. De band uit Pego, die in 1999 werd opgericht en er in 2016 mee stopte, gaf dit jaar opnieuw verschillende concerten. Het laatste concert vindt vandaag, op zondag 11 oktober, plaats in hun eigen stad. Er is plaats voor bijna twintig duizend toeschouwers – dubbel zoveel als het aantal inwoners van de stad. De kans dat er nog ergens een hotel- of B&B-kamer beschikbaar is, is klein. Ik bied aan om direct onze collega’s even te bellen. Hoewel ik bijna zeker weet dat zij ook vol zitten, kan het in ieder geval geen kwaad. Maar ik moet haar nogmaals teleurstellen. Ook zij hebben geen plek meer. Even later krijg ik bericht terug. “Gracias por tu ayuda. Pero volveremos a casa en coche después del concierto.” Ik hoop dat ze niet al te ver weg wonen. “Sagunto”, schrijft ze. “No está tan mal,” antwoord ik. Vooral niet als ik bedenk dat ik net ook gasten heb ingecheckt die nét onder Barcelona woonden. Terwijl ik de telefoon weg leg en ook naar boven loop, ben ik blij dat we morgenochtend ons laatste ontbijt hebben. De komende zes weken gaat de deur op slot. Om bij te komen van het drukke (zomer)seizoen en hier en daar weer het één en ander op te knappen. Op die manier kunnen we allemaal weer fris aan het volgende seizoen beginnen. Mijn zusjes in Zwitserland. En ik hier.