Als ik ’s morgens wakker word, zie ik dat iemand via Booking.com een reservering heeft gemaakt – en deze ook direct weer heeft geannuleerd. Ik kijk naar de datum. Dinsdag 1 december. Twee personen. Één overnachting. Precies op het moment dat we weer open gaan. Als ik het bericht zie dat ze na het aanmaken van hun reservering hebben verstuurd, begrijp ik direct waarom. “We willen graag van 17 tot 18 oktober bij jullie verblijven. Is dit mogelijk?” Voor alles is een eerste keer, denk ik. Wat een omslachtige manier om te vragen naar onze beschikbaarheid. Ze hadden ons ook gewoon een berichtje kunnen sturen. Via e-mail of WhatsApp. Hoewel ik geen enkel idee heb of ze mijn berichtjes via het Booking.com berichtensysteem nog ontvangen na een geannuleerde reservering, stuur ik toch een berichtje terug. “Dat is helaas niet mogelijk. Vanwege onderhoudswerkzaamheden zijn we tot 1 december gesloten.” Vervolgens hoor ik niets meer. Maar omdat ze de zeventiende ook niet op de stoep staan, ga ik ervanuit dat ze het bericht hebben ontvangen.
Gelukkig. Want wij konden de zestiende niet wachten om te starten met enkele renovatiewerkzaamheden. En dus ruimen we zoveel mogelijk zaken op. Inmiddels staat mijn kantoor vol met spullen uit ruimtes die leeggemaakt moesten worden. In de gang liggen overal zakken cement, zand, tegellijm, OSB- en gipsplaten, een werktafel met alle klusmaterialen en een oude deken met daarop alle schildersspullen. Terwijl mijn vader en zusjes een heel aantal voorzetwandjes gaan bouwen tegen oude, scheve muren, leert Marc – de man van Suzanne – mij hoe ik moet tegelen. Samen leggen we in recordtijd een nieuwe tegelvloer. Terwijl de regen met bakken uit de hemel valt en we het zwembad verschillende keren een stukje leeg moeten laten lopen, zijn we blij dat we binnen aan het klussen zijn. Na een onrustige nacht en verschillende codes rood – waarbij alleen ik prima heb geslapen – staat zowel onze WhatsApp als Facebook en Instagram op maandagochtend vol met berichten en video’s. Hoewel wij zelf – op een paar hele kleine lekkages – geen schade hebben, geldt dat niet voor de omgeving. De wegen richting Pego zijn afgesloten en zowel Pego als Oliva zijn volop in het nieuws. Het strandhuis – dat mijn ouders ieder jaar rond deze tijd huren en waarvan mijn moeder afgelopen vrijdag de sleutel weer heeft ingeleverd – is ook getroffen.
Marc, die al jaren geen telefoonabonnement meer heeft, heeft er helemaal niets van meegekregen. Terwijl ik op mijn sokken naar beneden kom omdat mijn slippers in mijn kamer helemaal nat zijn geworden, staat hij al klaar om even naar de Leroy Merlin te rijden. “Vandaag kun je helemaal nergens naartoe”, vertellen we hem. “De wegen zijn nog afgesloten.” Even boodschappen doen is ook nog geen optie. Gelukkig hebben we nog voldoende in huis voor een paar dagen. Achteraf blijkt dat laatste niet nodig te zijn. Op dinsdag rijdt hij alweer naar Pego om bij Bolufer het benodigde materiaal te kopen. De zon schijnt. En in Pego, Oliva en alle andere getroffen gebieden neemt men de schade op. Net als twee jaar geleden in Valencia, wacht de getroffenen ook hier een flinke klus.