Terwijl ik in het raamkozijn van de bijkeuken zit hoor ik de bel gaan. Mijn handen – die onder de zwarte metaallak zitten – veeg ik snel af aan mijn broek. Mijn zusje – die ondertussen buiten de tuintafels aan het lakken is – arriveert op hetzelfde moment bij de voordeur als ik. We zien er geen van beiden representatief uit, maar zwaaien toch vrolijk de voordeur open. De dame die op de stoep staat lijkt van haar stuk gebracht. Verbaasd kijkt ze langs ons naar binnen en haar oog valt natuurlijk direct op het bouw- en klusmateriaal dat overal in de gang staat.
“Zijn jullie de eigenaren van deze Casa Rural?”, vraagt ze uiteindelijk. We knikken. “Ik heb een reservering.” Mijn hartslag schiet direct omhoog. “Toch niet voor vandaag?” De vrouw schudt haar hoofd. “Nee, voor december.” Opgelucht haal ik adem. Natuurlijk. Hoewel ik honderd procent zeker weet dat ik het boekingssysteem dicht heb gezet, vertrouw ik het systeem tóch niet volledig. Vooral niet als er iemand op de stoep staat die zegt dat ze een reservering heeft. Omdat ze nog steeds twijfelachtig naar binnen kijkt, besluit ik haar direct gerust te stellen. We zijn gedurende deze maanden gesloten voor onderhoud. In december draaien we weer als vanouds. Ze begrijpt het en begint te vertellen. Over haar bedrijf dat sinds dit jaar verschillende meerdaagse wandelroutes door de omgeving organiseert. Ik knik enthousiast. Dat klinkt goed. Ik laat de tralies die ik aan het verven was even voor wat het is, en vraag of ze even binnen wilt kijken. Hoewel het huis er op dit moment absoluut niet representatief uit ziet, merk ik dat ze er uitstekend doorheen kan kijken. “Wat een prachtig huis!”, roept ze dan ook al snel.
Ook ik ben enthousiast over haar ideeën. Klanten die bij haar boeken, hoeven zelf niets te plannen. Zij stippelt de routes uit en boekt het verblijf. In een paar dagen wandelen zij vervolgens van accommodatie naar accommodatie. Accommodaties zoals die van ons. Gelegen in een klein dorp in een prachtig wandelgebied. Ze werkt al samen met twee andere accommodaties in Vall de Gallinera, maar zocht nog een derde. “Dat betekent wel dat mijn gasten slechts één nacht bij jullie verblijven.” “Zolang dat niet op zaterdag is, is dat geen enkel probleem”, antwoord ik. Ze schudt direct haar hoofd. “Nee, we proberen de verblijven zoveel mogelijk op doordeweekse dagen te plannen.” Ik knik enthousiast. Dat is perfect. Doordeweeks is het doorgaans rustiger. Omdat ik nog steeds in mijn vieze werkkleding rondloop en mijn handen onder de verfvlekken zitten, stelt ze voor om alle informatie over een paar dagen per e-mail naar ons te sturen. “Perfect!”, antwoord ik. Dan kan ik alles in alle rust bekijken. Terwijl ik haar ons visitekaartje geef, hang ik de hare direct aan ons whiteboard. Dit is ook interessant voor gasten die niet via haar bij ons verblijven. Ze knikt direct bevestigend. “Het is een wisselwerking. Haar klanten worden verliefd op een accommodatie tijdens hun meerdaagse route en besluiten om specifiek daar nog eens terug te komen. En andersom zijn er gasten die verliefd raken op de omgeving en het juist leuk vinden om de volgende keer een meerdaagse wandelroute te boeken, waarbij ze van accommodatie naar accommodatie lopen. Als ze vertrekt, ben ik nog steeds enthousiast. Dit is exact het soort samenwerking waar we naar op zoek zijn. Een bedrijf, idee en concept dat uitstekend bij ons past. Op 29 december verwachten we de eerste wandelaars. Ik kan niet wachten. Vlug pak ik de kwast op. Als we in december onze deuren weer openen, wil ik wel dat alles er keurig uitziet.