Het is inmiddels alweer iets meer dan drie jaar geleden dat we de deuren van onze Bed & Breakfast openden. Los van het zakelijke gedeelte – het opbouwen, runnen en verbeteren van ons eigen bedrijf – betekent dat ook dat ik hier inmiddels alweer drie jaar vast in Spanje woon. Ik heb een NIE-nummer, een Spaans telefoonnummer, een digitaal certificaat, een fragiel residentiekaartje dat ik alleen meeneem naar belangrijke afspraken, een SIP-kaart, een auto met Spaans kenteken, een Spaans rijbewijs en een nieuw Nederlands paspoort dat ik voor het eerst in Spanje heb aangevraagd. En hoewel mijn Castiliaans nog niet op het niveau van mijn Engels ligt, spreek ik het heel redelijk. Ik oefen iedere dag trouw op DuoLingo, kijk sommige series met Spaanse ondertiteling en lees af en toe een (welbekend) (jeugd)boek in het Spaans. En hoewel we nooit weten hoe het leven loopt – ligt mijn toekomst naar mijn idee wel in Spanje. En dus doe ik mijn best om goed te integreren. Om mijn leven beetje bij beetje opnieuw op te bouwen in dit land.
En dus besloot ik afgelopen donderdag voor het eerst ook bloed te gaan geven in het Centro de Salud in Pego. Hoewel ik er gedurende de afgelopen jaren al eerder over nagedacht had, is het er nooit eerder van gekomen. De eerste jaren niet omdat ik nog niet vast in Spanje verbleef en daarna om tal van redenen. Te druk. Weer vergeten. Of geen idee hoe het bloed geven in Spanje precies in zijn werk ging. Moest ik mij net als in Nederland aanmelden en zou ik drie keer per jaar een uitnodiging ontvangen? Pas toen ik gedurende een bezoek aan het Centro de Salud een keer een poster zag hangen met een aankondiging van een bloedafname, wist ik dat er elk jaar een aantal vaste afnamedagen gepland werden. Ik vergat het echter alweer snel. Tot dat ik een paar weken geleden opnieuw een aankondiging op social media voorbij zag komen. Donderdag 5 november tussen 17:00 en 20:30. Dit keer besloot ik de datum in mijn agenda te noteren.
Met behulp van Google zocht ik op of ik mij als nieuwe donor van tevoren moest aanmelden. Ik las dat dat op de locatie zelf kon. En dus bracht ik mijn Nederlandse paspoort, mijn fragiele residentiekaartje, mijn Spaanse rijbewijs en mijn SIP-kaart mee. Achteraf had ik alleen mijn Spaanse rijbewijs nodig. Het proces in Spanje was nagenoeg gelijk aan het proces in Nederland: bij aankomst vul je het formulier in, een medewerker meldt je aan in het systeem, een dokter neemt de vragenlijst met je door, controleert je bloeddruk en ijzergehalte en geeft wel of geen akkoord voor de donatie en vervolgens mag je daadwerkelijk bloed geven. Liggend en niet zittend. Erna kreeg ik de instructie om nog een paar minuten te blijven liggen, rustig iets te eten en/of drinken en pas weg te gaan wanneer ik mij helemaal goed voelde. Alles bij elkaar duurde het nog geen vijfenveertig minuten. Mijn eerste bloeddonatie in Spanje was een succes. En net als met (bijna) alle nieuwe zaken die we in Spanje moesten leren, viel het achteraf allemaal reuze mee. Ik was alweer een stap verder in het integratieproeces. Een stukje leven dat ik in Nederland had opgebouwd en ik in Spanje weer opnieuw heb geïntegreerd.
Een belangrijk stukje. Want ik las dat de gemiddelde bloeddonor in Spanje rond de 55 jaar is. De verwachting is dat veertig procent van de huidige donoren over tien jaar de maximale donatieleeftijd van 65 jaar hebben bereikt. Slechts vijfentwintig procent van de bloeddonors is jonger dan dertig jaar. Een mooie reden om het onderwerp opnieuw onder de aandacht te brengen. Het gehele proces neemt misschien een uur in beslag. Maximaal drie (vrouwen) tot vier (mannen) keer per jaar. Misschien trek ik enkele twijfelaars over de streep. Nederlanders en Belgen die ophikken tegen de vragenlijst in het Spaans. (Niet nodig. De vragen zijn hetzelfde als in Nederland.) Jongeren die er nooit over nagedacht hebben. Of mensen zoals ik. Die er met tijd en wijle wel over nagedacht hebben, maar de eerste stap nog niet genomen hebben. Online vindt je gemakkelijk de afnamedagen bij jou in de buurt. Misschien komen we elkaar de volgende keer tegen. Want ik ben er de volgende keer in Pego (als de B&B het toelaat) absoluut bij.