Ik kan mij de Semana Santa van vorig jaar nog glashelder voor de geest halen. We hadden twee boekingen staan. Beide kamers zouden van Goede Vrijdag tot Tweede Paasdag bij ons verblijven. Één van die kamers stond enkele weken van tevoren ineens op de stoep. Ze waren toevallig in de buurt en vroegen zich af of ze zowel het pand als de kamers alvast mochten bekijken. Na een uitgebreide rondleiding zwaaide ik ze vrolijk uit. Om vervolgens een paar dagen later een annulering van ze te ontvangen. Ook de andere kamer werd kort voor Pasen geannuleerd. Gasten die waarschijnlijk verschillende hotels hadden geboekt en op het laatste moment besloten waar ze het liefste wilden verblijven. Uiteindelijk kwam het toch nog goed. Op Witte Donderdag ontving ik de eerste reservering voor het weekend en uiteindelijk verhuurde ik toch nog vier kamers voor twee nachten elk.
Gelukkig is het dit jaar een stuk drukker. We zijn slechts op een derde van de maand, maar dat kan ik nu al zeggen. Ik heb op dit moment al meer gefactureerd dan vorig jaar in de hele maand. Een van de grootste feestweken van Spanje is – dit keer – zeer succesvol gebleken. Ook Lisa en Werner van Hotel El Capricho merken het. Het beloofde drankje – dat we al meer dan een week proberen in te plannen – is er nog niet van gekomen. Zowel ik als zij hebben het nog te druk. Elke dag komen er zowel nieuwe gasten als nieuwe reserveringen binnen. En elke dag moeten er voor drie uur nieuwe kamers worden schoongemaakt. Gedurende de week besluit ik de boekingen op woensdag dan ook dicht te zetten. Wat eigenlijk een vrije dag had moeten zijn, is nu niet meer dan een dag om alle achterstand weer weg te werken. Ik besteed de hele dag aan het schoonmaken van het huis, de kamers, het wassen van alle lakens en handdoeken en het strijken van alle kussenslopen. Pas om een uur of zeven ben ik klaar. Gelukkig hebben enkele gasten een glas witte wijn gedronken. In de fles die al een aantal dagen open staat, zit nog genoeg voor een laatste glas.
En hoewel ik de volgende ochtend had kunnen uitslapen, besluit ik het niet te doen. De dag ervoor had ik alweer een hele to-do-list op ons Whiteboard gekriebeld. Correos. Om een vergeten oorbel (met sentimentele waarde) naar Madrid te sturen. Masymas. Om de geplunderde snacks aan te vullen. Sabadell. Om mijn nieuwe paspoort te laten registreren. Sunsioneta. Om twee afgeleverde pakketjes op te halen. En tenslotte Mercadona. Om de lege koelkast opnieuw aan te vullen. Hoewel ik rond kwart over tien de winkel loop, merk ik dat ik eigenlijk al aan de late kant ben. De broodafdeling heeft nog maar twee van mijn favoriete broden. Helaas niet voldoende om het hele weekend door te komen, dus zal ik zaterdag – tussen de bedrijven door – opnieuw naar de supermarkt moeten. Bang dat iemand anders mij nog nét voor is, trek ik razendsnel de plastic handschoenen aan en confisqueer ik beide broden tegelijkertijd. Daarna is het tijd om weer naar huis te gaan. Over een paar uur arriveren de volgende gasten alweer. Opnieuw heb ik een druk weekend voor de boeg. Gelukkig doe ik het allemaal niet voor niets. Buiten de prachtige omzet, levert het ook verschillende prachtige recensies op. Mooi zo. Inmiddels zitten we al op 261 beoordelingen in totaal (Facebook, TripAdvisor, Google en Booking.Com). Niet slecht voor een bedrijf dat pas 903 dagen open is. En dit is pas het begin. Voorlopig gaan we nergens naartoe. Vooral niet als het zo druk blijft. Laten we deze maand een recordomzet neerzetten. Ik ben nu nog alleen, maar over dertien dagen arriveert het eerste zusje alweer. En samen kunnen we meer dan alleen.