“Hoe zijn we ook alweer in deze situatie beland?” Het zweet staat op haar voorhoofd en iedereen is gestrest. Hoewel het nog lang geen drie uur is (de tijd dat gasten doorgaans mogen inchecken), is iedereen bang dat er elk moment toch al iemand op de stoep staat. Veel te vroeg en zonder enige waarschuwing. Terwijl ik – na verschillende afspraken in Pego – mijn verfkleding aantrek om de laatste van de drie kamers vandaag nog af te maken, is mijn jongste zusje net klaar met het schoonmaken van één van de andere twee kamers. Samen met Suzanne zet ze de bedden (met het nodige gevloek) weer op hun plek. “Dit is de laatste keer dat ik de bedden uit elkaar haal”, vloekt ze, terwijl ze met zijn tweeën beide boxsprings opnieuw aan het hoofdbord proberen te bevestigen.
Beneden is alles al klaar. Beide kamers op de begane grond worden vandaag verhuurd. De gang, woon- en eetkamer zijn schoongemaakt. De tuin ziet er weer piekfijn uit. “Ik kon boven niet rustig verder gaan zolang het beneden nog niet in orde was”, vertelde mijn zusje me een uur eerder – op het moment dat ik net terug kwam. Ik knikte begrijpend. Ik herken het volledig. Ook ik heb nooit rust als het huis op incheckdagen nog niet klaar is. En dus werkt iedereen hard door. Mijn vader gaat verder aan het terras – waar hij nog bezig is om samen met Suzanne meer schaduw te creëren voor de verwachte zomerhitte. Marc tegelt de kelder. Noëlle legt de laatste hand aan twee van de drie opgefriste kamers. En ik breng alle gebruikte verfspullen weer terug naar de zolder van onze ouders. Klussen terwijl je gewoon geopend bent blijft lastig. Als de gasten onverwacht eerder op de stoep staan, wil je ze liever niet in je vieze verfkleding begroeten, terwijl je wanhopig de stoffige voetstappen op de pas gedweilde vloer probeert te verdoezelen.
Gelukkig hebben we vandaag maar twee kamers. Hoewel “maar” wellicht niet het juiste woord is. Want het is woensdag. Een normale woensdag in mei. Een dag waarop we normaal gesproken überhaupt geen reserveringen hebben. Gelukkig hebben we twee kamers op de begane grond en hebben we nog tot zaterdag de tijd om de bovenverdieping opnieuw in orde te maken. Hoe we precies in deze situatie beland zijn is glashelder. Noëlle had twaalf seconden niets te doen en wilde graag beginnen met één van de vele renovaties op de langste lijst van gewenste renovaties. Top. En dus is er in een paar dagen tijd een hele kelder getegeld (Marc), een constructie op het bovenste terras gebouwd (Suzanne en onze vader), een oude badkamer gestript (Suzanne & Noëlle), drie kamers opnieuw geverfd (Michelle) en van boven tot onder opnieuw schoongemaakt (Noëlle). Ik denk dat we voorlopig nog even wachten met het opfrissen (verven) van de andere twee kamers. Want de nieuwe constructie moet ook nog geverfd worden. Net als de kelder. Wat een heerlijk vooruitzicht. Gelukkig mag het resultaat er zijn. En als de gasten uiteindelijk pas om zes en zeven uur ’s avonds arriveren, is alle stress al lang weer vergeten. Tot het moment dat de volgende even ‘niets’ meer te doen heeft.