Uit verveling besluit Suzanne een happertje te vouwen. Alle opties zijn tenslotte ruk. “We laten het lot bepalen”, zegt ze – voordat ze de verschillende mogelijkheden op het gevouwen blaadje begint te noteren. Terwijl de gasten – na een lange reisdag vanuit het Verenigd Koninkrijk – nog in bed liggen, zoeken wij ondertussen uit hoe ons andere zusje het beste naar Barcelona kan reizen om ook haar nieuwe paspoort aan te vragen. Hoewel ik voor haar – net als voor ons – het liefst een afspraak had gemaakt bij de Nederlandse Ambassade in Madrid, was dat helaas geen mogelijkheid. Ze is pas een paar weken hier. Ze moest daarom opnieuw bij de gemeente worden ingeschreven en vervolgens moesten we rustig wachten tot dat we het bewijs van haar inschrijving ontvingen. In tegenstelling tot de vorige keer – toen de afspraken voor het aanvragen van een nieuw paspoort in Madrid voor het oprapen lagen – zijn er nu al enige tijd geen afspraken (meer) beschikbaar. De enige keer dat het systeem een optie vrijgeeft, betreft het een afspraak op dezelfde dag. Eentje die ook nog eens twee uur daarvoor had moeten plaatsvinden.
En dus valt de ambassade af. VFS Global in Madrid uiteindelijk ook. De eerste mogelijkheid is eind juli. En omdat mijn zusje in september opnieuw (kort) naar Zwitserland vliegt om op een bruiloft te werken, is dat ook geen optie. Gelukkig biedt VFS Global in Barcelona uitkomst. Daar kan ze begin juni al terecht. Het is overduidelijk de juiste keuze en dus plan ik de afspraak. Op vier juni om 14:30. Niet te vroeg en niet te laat. Hiervoor heeft Suzanne het happertje niet gemaakt. Hoe gaat ze er het beste komen? Dát is de vraag. Rijden? Vijf uur heen en vijf uur terug. Het is de snelste optie, maar wellicht niet de beste. Zowel onze auto als die van onze vader is niet betrouwbaar genoeg voor zo’n lange reis. En of mijn zusje in mijn moeders mooie auto door het drukke Barcelona wil rijden, is nog maar de vraag. Of ze überhaupt zo lang kan en wil rijden ook. En dus valt de eerste optie af. Met de trein? Vanaf Valencia Est. Nord of Xeraco? Wat is beter? Gedurende de spits naar en door Valencia rijden en een hele dag op het station parkeren of eerst naar Xeraco rijden om vervolgens een uur lang in een trein te zitten die overal stopt. Qua tijd maakt het niet veel uit. Qua prijs is het verschil te overzien. Met de bus? Het is goedkoper. De bushalte in Barcelona ligt dichter bij de VFS dan het treinstation. Maar de reis duurt wel een stuk langer. Bovendien ligt het busstation in Valencia weer op een half uur loopafstand van het treinstation.
Terwijl Suzanne haar het happertje laat proberen, leg ik de verschillende opties (met voor- en nadelen) aan haar voor. In beide gevallen valt de keus op optie drie. Met de trein vanaf Xeraco. Omdat ze in dat geval al om zes uur ’s ochtends moet vertrekken om vervolgens pas om tien uur ’s avonds weer thuis te zijn, probeer ik haar reis in ieder geval zo aangenaam mogelijk te maken. Door het van tevoren al helemaal te plannen. Ik koop de kaartjes, maak het tijdsschema en zoek uit hoe ze vanuit het treinstation het beste naar VFS Global kan reizen. Met welke metrolijn. In welke richting. Naar welke halte. Zelfs de uitgang die ze tenslotte uit het metrostation moet nemen. Meer dan dat kan ik niet voor haar doen. Haar paspoort loopt in augustus af en zal toch vóór haar reis in september vernieuwd moeten worden. Terwijl de gasten langzaam aan het ontbijt verschijnen, verzamelen ik alle papieren in een map. “Had je de afspraak niet in de ochtend kunnen plannen?”, vraagt mijn vader een paar uur later – als alles af gepland en geboekt is. “Zodat ze een dag eerder naar Barcelona had kunnen reizen om te feesten”, verklaart hij. Aan het gezicht van mijn zusje te zien is dat ook geen optie. “Ik ben geen twintig meer”, roept ze – vermoeid door het idee alleen al. “Je kunt altijd nog lopen”, onderbreek ik hen, terwijl ik een blik op Google Maps werp en zie dat de routeplanner per ongeluk op lopen staat ingesteld. “Slechts vier dagen”, ga ik verder. “Heen.” Terwijl ik de app afsluit ben ik blij dat alleen Marcs identiteitsbewijs dit (of volgend) jaar nog vernieuwd moet worden. En hij hoopt dat dit jaar in Zwitserland nog te doen. Hopelijk hebben ze over tien jaar een nieuwe locatie geopend. In Alicante. Toegankelijk voor iedereen. Met het toenemende aantal Nederlanders die naar Spanje komen, vind ik dat helemaal geen slecht idee. Het zou betekenen dat mijn zusje over tien jaar niet nog een keer een happertje hoeft te maken, want Alicante is overduidelijk de beste optie.