De droger is definitief kapot. Na twee minuten draaien stopt hij er telkens demonstratief mee. Niets helpt. Extra natte of juist extra droge was erin stoppen helpt niet. De stekker eruit trekken helpt niet. Zelfs het grondig schoonmaken van de machine helpt niet. We zullen dus een nieuwe moeten bestellen en dat komt mooi uit. Want ook de vaatwasmachine heeft het definitief begeven, want de rechterkant van het touchscreen werkt niet meer. Helaas bevindt zich hier ook de startknop. En omdat ik geen zin heb om de overvolle machine weer helemaal leeg te ruimen en met de hand af te wassen, doe ik nog een poging om de machine op de wifi aan te sluiten. Helaas is dat ruim vijf jaar na dato niet meer mogelijk. En dus besluit ik een middag uit te trekken om zowel een nieuwe vaatwasmachine als een droger uit te zoeken. De criteria zijn eenvoudig: niet al te duur, zo energiezuinig mogelijk en met een snelle levertijd.
Als ik die taak nog maar net van mijn takenlijst heb afgestreept, hoor ik één van de gasten mijn naam roepen. “Michelle?!” “Ja?”, reageer ik voorzichtig. “Ik krijg de deur van mijn kamer niet meer open.” Opgelucht haal ik adem. De deur klemt al een paar dagen, dus ik ga er vanuit dat dat eenvoudig op te lossen is. Terwijl ik achter hem aan naar boven loop, ben ik in mijn hoofd alweer met de volgende klus bezig. Pas als ik na een paar keer hard trekken moet constateren dat ik de deur zelf ook niet open krijg, begin ik het benauwd te krijgen. “Ik denk dat de klink kapot is en niet de deur”, vertelt onze gast. Ik knik bevestigend en besluit mijn vader te bellen. Als hij hoort dat de deur niet meer open gaat komt hij direct. Terwijl mijn zusje en vader het probleem beginnen te onderzoeken, loop ik weer naar beneden om verder te gaan waar ik mee bezig was. De gast – die op het punt stond te vertrekken maar wiens autosleutels in de kamer liggen – wacht geduldig terwijl mijn vader een stuk uit de deurpost zaagt. Nadat de gasten vertrekken, plaatst mijn vader een tijdelijke greep op de deur. Zo kunnen de gasten de kamer nog gewoon blijven gebruiken en kan mijn vader – nadat ze uitchecken – de deur in alle rust netjes weer repareren.
En inderdaad – een paar dagen later is er helemaal niets meer van te zien. Er zit een nieuwe klink op en de deurpost is volledig hersteld. Top! Tot dat mijn zusje naar beneden komt om te vertellen dat het toilet van dezelfde kamer lekt. Nadat onze vader opnieuw komt opdragen, moeten we vaststellen dat dit zo snel mogelijk opgelost moet worden. Het kraantje simpelweg open en dichtdraaien is niet voldoende en dus wordt ook de loodgieter gebeld. “Have I ever told you that you are my favorite person and also very handsome…”, begint mijn zusje het gesprek. Ik weet niet of dat de doorslag geeft, maar het werkt. Hij belooft na zijn werk in Javea langs te komen om de lekkage te verhelpen. Gelukkig maar, want we zitten volgeboekt en weten niet goed hoe we het moeten oplossen. “Misschien kunnen we de gasten wat drankjes aanbieden op het moment dat de loodgieter komt?” Na enige minuten brainstormen over de best mogelijke oplossing, besluiten we de betreffende kamer tenslotte te vragen of ze het een probleem vinden in de goedkopere kamer te verblijven. Hoewel we onze gasten normaal altijd upgraden, hebben we nu geen andere keus. Want het toeval wil dat de gasten die de goedkoopste kamer geboekt hebben door werk niet op vrijdagmiddag maar op zaterdagochtend in zullen checken. Er is dus nog een kamer vrij. Gelukkig gaat het jonge stel akkoord. Tegen een forse prijsvermindering en een gratis flesje wijn, zijn ze bereid ons uit de brand te helpen. Gelukkig. Want op die manier kunnen zowel zij als de loodgieter rustig hun gang gaan. Uiteindelijk is het probleem snel opgelost. Het aanbod van mijn zusje om terug naar hun oorspronkelijke kamer te verhuizen, slaat het jonge stel af. De kleinere kamer bevalt prima. En dus loopt alles uiteindelijk met een sisser af. De nieuwe vaatwasser en droger zijn onderweg. De deur van kamer drie is weer als nieuw. En het enige wat ons nog herinnert aan de lekkage van de toilet van drie, is de bruine vlek op het plafond van mijn kantoor.