Het dak op

“Ik ben blij dat ik van het dak af ben.” Terwijl ik de ladder terugbreng, ploft mijn vader neer op een kruk in de keuken voor een korte pauze. Even later voeg ik me bij hem en knik beamend. “Ik ook.” Het was één van de laatste klusjes die op de lijst stond, maar daarom niet minder belangrijk. Bij elke heftige regenval komt er namelijk niet alleen water over de drempel van de terrasdeur binnen, maar lekt ook het plafond in mijn slaapkamer een beetje. Gelukkig valt het water iedere keer precies tussen mijn bed en kledingkast op de grond, maar prettig is het niet. Vooral niet omdat een aantal plinten inmiddels een beetje krom zijn getrokken en het plafond in de keuken vochtvlekken begint te vertonen.

En dus klom mijn vader vandaag vanaf mijn terras met de hoge ladder het dak op. Een touw om zijn middel geknoopt. Het andere eind van het touw – dat we nergens aan vast konden knopen – om het middel van mijn zusje. Mijn vader en zij wegen ongeveer evenveel – dus dat leek ons de beste oplossing. Terwijl zij boven op de ladder staat en het touw langzaam een beetje laat vieren zodat mijn vader de pannen goed kan inspecteren, doe ik nog een poging om een deel van het touw om een grote spijker aan de muur te werpen. Met mijn gezicht sta ik recht voor mijn slaapkamerraam waarin een kolonie wespen net weer een nest hebben gebouwd. Het lijkt wel een scenario uit een tekenfilm. Een hoge ladder. Een zwerm wespen. En twee volwassenen die met behulp van een touw aan elkaar vast geknoopt zijn. Ook mijn moeder haalt haar wenkbrauwen op als we haar het verhaal vertellen. “Dus in plaats van één, hadden we er bijna twee kunnen opdweilen?” Terwijl ik begin te lachen, gaat ze ongestoord verder. “Hebben ze ook nog net de straat opnieuw geasfalteerd.” Gelukkig verloopt alles zonder problemen en hoeven we de gemeente niet uit te leggen hoe er ineens van die lelijke vlekken op het gloednieuwe asfalt zitten.

Na het dak, is ook de drempel aan de beurt. Omdat het nog steeds heel hard waait en de oude, houten terrasdeur sowieso nog wat opknapwerk kan gebruiken, besluiten we een tijdelijke oplossing te bedenken. Iets dat niet al teveel werk is en dus niet de rest van de dag in beslag neemt. Terwijl mijn vader er een aantal nieuwe latjes opschroeft, hoor ik het getik van één van de schaduwzeilen tegen het grote ligbed op het andere balkon aantikken. Door de wind heeft het zeil alweer losgelaten. En dus begeven we ons na de drempel naar het andere balkon. Terwijl het lijstje met klussen langzaam afneemt, neemt het boodschappenlijstje langzaam toe. Een handgreep om het stroeve raam van één van de gastenkamers eenvoudiger te openen, een karabijn om het zeil beter te bevestigen en een nieuwe putdeksel – waar iemand de afgelopen zomer te enthousiast op is gaan staan. De lampjes – die door de wind ook zijn losgeraakt en zelfs niet meer aangaan – besluiten we niet te repareren, maar voor nu ook even weg te halen. Na bijna vijf weken aan één stuk door klussen, zijn we er helemaal klaar mee. De lampjes zijn een probleem voor later. Het wordt langzaam tijd om het huis weer in zijn originele staat te brengen. Alle klusmaterialen op te bergen. En te beginnen met de grote schoonmaak. Na al dat schuurwerk vrezen we dat ook dat geen klus zal zijn die we in één dag zullen klaren. Gelukkig is het asfalt ongeschonden gebleven – anders hadden we met minder handen nog meer werk gehad.