Nederlands

Het is Eerste Kerstdag. Terwijl de meeste mensen nu – gezellig – met hun familie aan een lange, mooi gedekte tafel, zitten – zijn mijn vader en ik beneden in de kelder hard aan het werk. Af en toe valt de muziek – die uit mijn telefoon komt – even stil. Gedurende de dag druppelen de verschillende kerstwensen langzaam binnen. Ook buiten blijft het – soms zacht en dan weer hard…

In artikelen over zaken waar Belgen en Nederlanders veelal tegenaan lopen na hun verhuizing naar Spanje, wordt de Spaanse bureaucratie vaak genoemd. Heel begrijpelijk. Want ik heb zelf ook ondervonden dat het vaak lang duurt om een afspraak te maken. Voor een NIE, een residentiekaart, de jaarlijkse keuring van de auto of een rijbewijs. Vooral wanneer…

Luid snuivend loop ik door kamer Tres. Er hangt een aparte geur die ik niet kan plaatsen. Dezelfde geur ruik ik – zij het niet zo sterk – in kamer Un en Quatre. Hoewel de geur uiterst subtiel is, ben ik vastbesloten om ‘m te neutraliseren. In tegenstelling tot kamer Dos – die dankzij de mannelijke helft van het laatste stel dat er verbleef naar een AXE-reclame ruikt – vind ik het echter lastig…

“Was de kilometerstand nog hetzelfde?” Mijn vader is sceptisch als ik hem vertel dat de alternatieve parkeerplaats net buiten het vliegveld van Alicante mij goed is bevallen. Hoewel ik normaal gesproken op het vliegveld zelf zou hebben geparkeerd, was ik dit keer te laat. Reserveren met behulp van de Aena-app was niet meer mogelijk. En dus zocht ik naar een alternatief.

“Op naar de honderd volgende week. Nog steeds verrassend.” Af en toe krijg ik een berichtje van een trouwe Spanje Vandaag-lezer. Soms met een vraag. Soms met een tip. En soms, zoals dit berichtje, met een prachtig compliment. Hartstikke leuk natuurlijk. Want inmiddels zijn we inderdaad alweer toe aan de honderdste blog. Dat betekent dat we honderd weken…

“Is deze plek beroemd in Spanje?” Verbaasd kijk ik haar aan. Ik schud mijn hoofd. “Eh, nee…”, antwoord ik. “Dit is gewoon een klein dorp.” Het meisje dat gretig alle folders van Vall de Gallinera, alle omliggende valleien en Pego bestudeert, kijkt mij nu nieuwsgierig aan. “We wilden een typisch Spaans dorp bezoeken.” Opgelucht kijk ik haar nu aan.

We zitten net in de auto als mijn telefoon piept. Een e-mail. Van MyTourist. Het boekingssysteem dat ik al vanaf de start van onze Bed & Breakfast gebruik (en ook van harte aan iedereen durf aan te bevelen). “U hebt een nieuwe reservering ontvangen van Booking.Com.” Vlug werp ik een blik op de datum en haal opgelucht adem. Gelukkig niet voor vandaag. Dan kan ik tenminste…

Het is zes uur ’s avonds. Nadat ik het haardvuur in de woonkamer net heb aangemaakt (voor het eerst dit jaar!), zit ik nog even op kantoor. Mijn gast – die gisteravond om elf uur nog een last-minute boeking maakte – is op haar kamer. Hoewel het zondag is – en alle supermarkten in Pego vandaag dicht waren – heb ik van alles nog net voldoende om morgenvroeg…

“En?”, vraag ik nieuwsgierig. “Hebben jullie het leuk gehad?” Terwijl ik met mijn yogamat onder mijn arm op het punt sta om te vertrekken, komen de gasten net thuis. “Ja en nee!”, roepen ze bijna in koor. Hoewel ik graag wil weten wat ze hier precies mee bedoelen, heb ik op dat moment helaas geen tijd. De les begint zo. “We leggen het straks wel uit!”, roepen ze daarom.

Voordat mijn jongste zusje en ik acht jaar geleden op wereldreis gingen, besloten we niet alleen het huis maar ook de hele inboedel te verkopen. Het plan – om samen een B&B in het buitenland te beginnen – bestond al. Hoewel het nog niet duidelijk was in welk land we deze droom wilden verwezenlijken, wisten we wel dat we na onze reis uit Nederland zouden vertrekken.