Nederlands

Ik heb het in de afgelopen twee en een half jaar ongetwijfeld al eens gezegd: als we willen kunnen we ons hele huis van vloer tot plafond decoreren met bordjes. Van bordjes met nuttige informatie tot bordjes met regels. Niet dat het veel zin heeft. Want dit heb ik in de afgelopen jaar ongetwijfeld ook wel eens geroepen in de blog die ik voor Spanje Vandaag schrijf: een groot deel ervan wordt helemaal niet gelezen.

Voordat ik afgelopen dinsdag ging slapen, stond er slechts één reservering op de agenda voor het aankomende weekend. Nog geen vierentwintig uur later zijn we alweer volgeboekt. Na een zeer succesvolle mei maand, lijken we ook in juni opnieuw onze omzet en bezettingsgraad van het vorig jaar (ruim) te overtreffen. Sterker nog: we zullen tussen 2 en 28 juni doorlopend gasten in huis hebben.

Terwijl ik met mijn rechterhand mijn middelvinger aan mijn linkerhand gestrekt houd, knik ik in de richting van het volgende laatje. “Die misschien?”, vertel ik mijn zusje terwijl ze één voor één de laatjes in mijn badkamer open trekt. Opnieuw schudt ze haar hoofd en ik vrees het ergste. Elke keer als ik grondig opruim, verdwijnt er wel weer wat in de prullenbak. Met de gedachte dat het mij niet…

Na een aantal enorm drukke maanden, is het eindelijk een keer tijd om er zelf even uit te gaan. Noëlle bewaakt het fort. Het is slechts één dag. Er checkt slechts één stel in. En ik heb de telefoon – voor noodgevallen – gewoon bij me. En dus rijden mijn moeder en ik net voor lunchtijd naar Villajoyosa. Helaas blijkt het restaurant – waar we graag hadden willen lunchen – gesloten. Waarschijnlijk ook met vakantie.

Uit verveling besluit Suzanne een happertje te vouwen. Alle opties zijn tenslotte ruk. “We laten het lot bepalen”, zegt ze – voordat ze de verschillende mogelijkheden op het gevouwen blaadje begint te noteren. Terwijl de gasten – na een lange reisdag vanuit het Verenigd Koninkrijk – nog in bed liggen, zoeken wij ondertussen uit hoe ons andere zusje het beste naar Barcelona kan reizen…

Slechts zestien dagen na de bezichtiging zaten we met zijn allen bij de notaris om de koopakte te ondertekenen. Acht dagen later is het hele huis leeg geruimd en is een groot deel van de plafonds eruit gesloopt zodat het oude balkenplafond weer in ere hersteld kan worden. Hoewel het voor mijn schoonbroer de eerste keer is dat hij (hier) een huis koopt, hebben wij inmiddels enige ervaring.

“Hoe zijn we ook alweer in deze situatie beland?” Het zweet staat op haar voorhoofd en iedereen is gestrest. Hoewel het nog lang geen drie uur is (de tijd dat gasten doorgaans mogen inchecken), is iedereen bang dat er elk moment toch al iemand op de stoep staat. Veel te vroeg en zonder enige waarschuwing. Terwijl ik – na verschillende afspraken in Pego – mijn verfkleding aantrek om de laatste van de drie kamers…

Inmiddels is het alweer meer dan vijf jaar geleden dat wij de sleutels van ons huis kregen en aan ons avontuur begonnen. Na een langdurige verbouwing (van bijna drie jaar), het opstarten van een gloednieuwe Bed & Breakfast (met alle uitdagingen die daarbij komen kijken) en het opbouwen van een terugkerende gastenkring, beginnen we nu echt de vruchten te plukken van al dat harde werk.

“Ik hoop dat de eigenaar appeltaart heeft gebakken…” Vragend kijk ik mijn zusje aan. “Wat?” “Dat is toch wat mensen over het algemeen doen als ze hun huis willen verkopen…”, gaat ze verder. Ik begin nu keihard te lachen. “Wat?!”, proest ik uit. “Hier in Spanje?!” Ik kom niet meer bij. “Je weet dat dit huis al heel lang niet meer bewoond is geweest, toch?”, vraag ik haar als ik uitgelachen ben. “De kans dat het huis vol…

“Wil je dat ik jouw kamer nog even opfris?”, vraag ik de chauffeur als hij op staat van het ontbijt en zich klaar maakt om aan zijn werkdag te beginnen. Hij schudt zijn hoofd. “Nee. Ik kom vandaag niet meer terug. Vannacht zal er een collega van mij in dezelfde kamer blijven slapen.” Verbaasd kijk ik hem aan. “Oh?” “Je hoeft alleen de lakens van het bed te vervangen”, gaat de man verder. “Voor de rest is alles in orde.”