Terwijl ik met mijn rechterhand mijn middelvinger aan mijn linkerhand gestrekt houd, knik ik in de richting van het volgende laatje. “Die misschien?”, vertel ik mijn zusje terwijl ze één voor één de laatjes in mijn badkamer open trekt. Opnieuw schudt ze haar hoofd en ik vrees het ergste. Elke keer als ik grondig opruim, verdwijnt er wel weer wat in de prullenbak. Met de gedachte dat het mij niet nog een keer zou overkomen, gold dat waarschijnlijk ook voor de vingerspalk die ik vijf jaar geleden van mijn huisarts in Zwitserland heb gekregen. En dus zit er niets anders op dan naar de hulppost te gaan. Terwijl ik mij met behulp van mijn zusje in een kort sportbroekje hijs, twijfel ik ernstig of we nog dezelfde avond moeten gaan. Het is half tien ’s avonds. Het Medisch Centrum in Pego zal waarschijnlijk alleen nog geopend zijn voor noodgevallen. Is mijn malletvinger een noodgeval? Ik durf het niet te zeggen. “Misschien kunnen we eerst even bellen?”, stel ik voor. Mijn zusje schudt vastberaden haar hoofd. “Nee, we gaan.” Uiteindelijk geef ik toe. Pego is maar tien minuutjes rijden. In het ergste geval rijden we heen en weer voor niets.
Als we tien minuten later arriveren is het al donker. ‘Aanbellen als de deur gesloten is’, staat er op het bordje naast de deur. Al snel doet er iemand open. “Wat is er aan de hand?”, vraagt ze. Als ik uitleg dat ik een malletvinger heb, kijkt ze mij niet begrijpend aan. En dus laat ik mijn linker middelvinger los om het haar te laten zien. “Neem maar plaats in de wachtkamer”, antwoord ze direct. Terwijl we wachten, komen er nog twee jongens binnen. “Die zien er ook niet uit alsof ze elk moment dood kunnen bloeden”, stelt mijn zusje mij gerust. Al snel worden we geroepen. Terwijl ik ook de arts mijn gebogen vinger laat zien, stelt ze vast dat ik naar de specialist moet. “Gelukkig heb ik net getankt”, mompelt mijn zusje. Verbaasd kijk ik haar aan. “Nu direct?”, vraag ik de arts. Ze kijkt mij aan alsof ik gek ben. “Ja, natuurlijk, nu. Wat dacht jij dan?” Ik dacht met een gespalkte vinger weer huiswaarts te keren en een paar dagen later naar het ziekenhuis te gaan om foto’s te maken. In plaats daarvan krijg ik blaadje waarmee ik mij op de spoedeisende hulp van het ziekenhuis van Dénia mag melden. Daar aangekomen gaat het verrassend snel. Triage. Een röntgenfoto. En tenslotte het consult bij de arts. Terwijl ze mijn vinger spalkt, vertelt ze dat er verder geen schade is. “Moet ik de vinger iedere week schoon maken?”, vraag ik haar. Verbaasd kijkt ze mij aan. “Nee! De spalk moet zes weken blijven zitten en mag niet nat worden.” Terwijl ik haar mijn (nog) licht gebogen pink aan mijn rechterhand laat zien, vertel ik haar dat ik deze malletvinger in Zwitserland wel wekelijks moest schoonmaken. Ze haalt een wenkbrauw op. “Als je wilt dat deze vinger er net zo uit komt te zien als die, moet je dat vooral doen.”
Ik weet niet of het aan deze specifieke arts ligt, het tijdstip of aan mij, maar echt vriendelijk is ze niet. Hoewel het niet de eerst keer is dat ik een malletvinger heb, verschilt de procedure in Spanje toch enigszins van die in Zwitserland. Terwijl ik daar een spalk op maat kreeg aangemeten die iedere week voorzichtig schoongemaakt moest worden, krijg ik dit keer een geprinte foto van een standaardspalk mee. “Bij de apotheek bestellen.” Terwijl de arts verder blijft typen, heb ik het gevoel dat ik de informatie uit haar moet trekken. “Moet ik nog een keer terugkomen?” Ik krijg nog een papier in mijn handen gedrukt. “Je kunt bij de balie een afspraak maken.” Niet veel wijzer lopen mijn zusje en ik vervolgens naar de balie waar we ons in eerste instantie ook aangemeld hebben. Ik geef het papier af aan één van de dames die daar zit. “Wat moet ik hiermee doen?”, vraagt ze. “Er is mij verteld dat er een afspraak gemaakt moet worden”, antwoord ik haar. “Maandag 29 juni?”, gaat ze verder, terwijl ze een blik op haar scherm werpt. Ik knik. “Om 11:50”, zegt ze dan. Ik knik. Hoewel ik geen idee heb wat ze over drie weken willen controleren als de spalk er onder geen beding af mag, zet ik er op dat moment verder geen vraagtekens bij. Gelukkig is het allemaal snel gegaan en zullen we rond middernacht weer thuis zijn. Toch baal ik vreselijk. Alweer een malletvinger. Minimaal zes weken rondlopen met een stijve vinger die niet nat mag worden. Gelukkig heb ik nog geen abonnement voor het gemeentezwembad gekocht. In plaats daarvan bestel ik op Amazon een speciale handschoen voor de douche. Ik ben benieuwd wie er gelijk heeft. Zwitserland of Spanje? Over zes weken zullen we zien welke vinger er rechter staat.