Voordat ik afgelopen dinsdag ging slapen, stond er slechts één reservering op de agenda voor het aankomende weekend. Nog geen vierentwintig uur later zijn we alweer volgeboekt. Na een zeer succesvolle mei maand, lijken we ook in juni opnieuw onze omzet en bezettingsgraad van het vorig jaar (ruim) te overtreffen. Sterker nog: we zullen tussen 2 en 28 juni doorlopend gasten in huis hebben. Dat betekent elke dag op tijd opstaan om ontbijt te maken, veel schoonmaken en op doordeweekse dagen ook nog ’s avonds koken omdat de omliggende restaurants op deze dagen nog niet open gaan voor het avondeten.
Gelukkig sta ik er – in tegenstelling tot de wintermaanden – niet alleen voor. Terwijl ik daarnaast ook nog druk ben met het schilderen van de voorkant van het huis van onze ouders, runt mijn zusje een groot deel van de Bed & Breakfast. Nadat we ’s ochtends samen niet alleen het ontbijt maar ook de tuin klaar maken voor de gasten, verzorgt zij het daadwerkelijke ontbijt en vertrek ik in mijn vieze verfkleren naar de overkant. Dat geeft mij iedere dag zo’n vier uur de tijd om te schilderen. Perfect. Want tussen één en twee uur ’s middags staat de volledige straat in de zon en wordt het te heet om verder te gaan. De ideale tijd om te douchen, te eten en te kijken hoever mijn zusje is met de dagelijkse schoonmaakwerkzaamheden.
Heel langzaam begint de drukte echter een beetje zijn tol te eisen. En dus besluiten we om woensdag en donderdag daarom alleen het hoognodige werk te verzetten. Gelukkig zijn onze verblijvende gasten niet alleen heel vriendelijk – maar ook nog eens heel gemakkelijk. Buiten het maken van het ontbijt en het avondeten hebben we weinig extra werk. Hoewel het huis van onze ouders nog niet helemaal af is, besluiten we dat de details nog wel een paar dagen kunnen wachten. En dus plof ik met mijn laptop op de bank. In de airco. Met op de achtergrond het eerste seizoen van Daar Gaan Ze Weer. Af en toe is het belangrijk om ook weer even op adem te komen. Hoewel we heel graag zouden willen, kunnen we niet alleen maar blijven doorgaan. Liever gunnen we onszelf de rust die nodig is om ook de gasten die het aankomende weekend alweer op de stoep staan enthousiast te ontvangen. Want uiteindelijk is dat toch waar het om draait.
Ik word dan ook enorm blij als ons andere zusje ons een screenshot van onze vermelding op Booking.Com doorstuurt. “Wow, een 9,9!”, schrijft ze erbij. Hoewel ik niet verwacht had dat dat ooit nog eens zou lukken, koester ik het voor zolang het duurt. Met 172 beoordelingen zijn we natuurlijk enorm trots op deze prestatie. En in theorie kan het alleen maar beter worden. We zijn immers voortdurend bezig met het verbeteren van onze voorzieningen. Zo kunnen de gasten van kamer 1, 2 en 3 vanaf nu zelfs van een beter uitzicht genieten. Want al zeg ik het zelf: het huis van onze ouders is prachtig geworden.