casarurallavall@gmail.com

Wat is je telefoonnummer?” “Eh… 6224845…” Ik kijk mijn zusje aan. Ik heb een complete black-out. “Wat zijn de laatste twee cijfers ook alweer?” Mijn zusje haalt haar schouders op, dus vis ik de telefoon uit mijn broekzak om het nummer op te zoeken. “Achtendertig!”, roep ik even later opgelucht en nog voordat ik het heb gevonden. “Het is de hitte!” Ik verontschuldig mij…

Mijn vader, die de zeventig al een tijdje geleden gepasseerd is, staat ’s middags nog doodleuk buiten in de zon te klussen. Mijn zusje, die besloten heeft dat de zolder zo snel mogelijk opgeruimd moet worden, loopt ’s ochtends volkomen bezweet heen en weer met spullen die ofwel naar onze ouders ofwel naar de stort gebracht moeten worden. Hoewel ik ze voor gek verklaar…

Het had niet gehoeven, maar ze doen het toch. De bezorgers tillen het grote, zware pakket met zijn tweeën netjes even naar binnen. Top. Want alleen was mij dat niet gelukt. Terwijl één van de mannen mij vraagt voor ontvangst te tekenen, vertelt hij mij dat ik later een e-mail zal ontvangen met de vraag de bezorging te beoordelen. Ik knik begrijpend. “Het is belangrijk…

“Heb jij nog tips om gasten wat langer bij jullie te houden?” Verbaasd lees ik het bericht van een andere Bed & Breakfast-eigenaar uit Italië. Ik denk direct aan hetgeen dat weer een andere Bed & Breakfast-eigenaar – die een tijd geleden met pensioen is gegaan – ons een paar weken geleden nog vertelde. “Het is niet de bedoeling dat gasten de hele dag blijven plakken.

Terwijl ik op kantoor zit komt Lisa binnengelopen. In haar hand heeft ze twee kussenslopen. Ze komt de strijkmachine, die we van Isa gekregen hebben, testen. Het apparaat, dat veel te groot is voor onze wasruimte, heb ik nooit prettig in het gebruik gevonden. Ik zet de muziek van mijn laptop wat zachter om even rustig bij te praten. “En, is Sydney al verhuisd?”, vraag ik.

Mijn telefoon trilt. Vlug kijk ik. Het is een foto van mijn zusje, Noëlle, die een bericht stuurt in de familie-app. “Ik ben al ons geld aan het uitgeven”, staat erbij. Op de foto staat ze bij ‘Bodegas Volver’ in Pinoso. Samen met mijn moeder maakt ze nu het rondje dat ze een kleine maand geleden nog met haar vriend maakte. Deze keer niet om de wijnen te proeven (hoewel ze dat…

Terwijl mijn Nederlandse rijbewijs verloopt, is het mij nog steeds niet gelukt om een afspraak te maken bij de DGT in Alzira, Valencia, Alicante of Elche. En dat is voor het eerst. Want hoewel het maken van een afspraak bij veel Spaanse instanties lastig kan zijn, is het mij tot nu toe wel altijd gelukt. Mijn zusjes noemen mij niet voor niets de ‘pennenlikker’ van de familie.

Niet-Spanjaarden stellen ons de volgende vraag regelmatig. “Waarom staan er bij sommige huizen flessen water naast de deur?” Ook wij stelden onze overbuurman diezelfde vraag een aantal jaren geleden. Wie even googled vindt het antwoord al snel. Een fles water zou moeten voorkomen dat (straat)honden en -katten je voorgevel en/of deur besproeien. Werkt het?

Ze neemt een grote slok van het glas dat voor haar staat en kijkt mij vervolgens verschrikt aan. Met haar mond vol begint ze paniekerig met haar handen te wapperen. Het water, dat ze nog niet door heeft durven slikken, maakt het communiceren onmogelijk. In plaats daarvan kreunt ze luid. Haar wangen staan bol. Terwijl ik een blik werp op het glas waaruit ze zojuist een gulzige slok…

Hoewel ik, net als veel andere Bed & Breakfast-eigenaren in de omgeving, ons prachtige huis in onze prachtige vallei, vaak aanprijs als de ideale plek om even heerlijk ‘af te schakelen’ (lees: geen luide stadsgeluiden, geen televisie en een ruime keuze aan prachtige wandelingen), probeer ik onze gasten daar doorgaans niet toe te dwingen. Maar net als de meeste andere inwoners…