Nederlands

Piep. Piep. Ik hoor mijn zusjes laatste hoop om de maand september in Spanje door te brengen luid en duidelijk vervliegen. Een vreugdekreet blijft namelijk uit. Teleurgesteld komt ze even later dan ook weer naar buiten gelopen. “Ik vrees dat ik donderdag toch naar Zwitserland ga”, zucht ze verslagen. “Helemaal niets?”, vraag ik haar. “Nog geen euro!”, antwoord ze.

Augustus is bijna voorbij. Hoewel we uitstekend gedraaid hebben, kunnen we niet ontkennen dat we tegelijkertijd vol verlangen uitkijken naar het einde van de maand. En niet alleen wij. Ook de andere B&B- en restauranteigenaren zijn toe aan vakantie. Voordat Noëlle op vier september opnieuw naar Zwitserland vliegt (haar Zwitserse baas heeft zonder haar ook een…

Terwijl ik op kantoor de rekeningen van alle vertrekkende gasten alvast klaarmaak, neemt Noëlle – naast haar rol als gastvrouw – ook de rol van ontbijt chef even waar. Als ik de keuken binnenloop, staat ze dan ook achter het fornuis. Ook de laatste gasten zitten inmiddels aan tafel en dat betekent dat er (voor vandaag) nog één keer eieren gebakken…

“Chupito?!” Na zaterdag helemaal niet meer te hebben gedronken durf ik het op zondagmiddag wel weer aan. Resoluut schudt de rest echter hun hoofd. Waar ik vrijdag- en zaterdagavond ontwijkend “mañana!” heb geroepen op dezelfde vraag, zijn zij het die het nu even niet meer zien zitten. Begrijpelijk. Want de jaarlijkse feesten eisen altijd hun tol.

Augustus. Hoewel men zegt dat het van oorsprong qua toerisme in Vall de Gallinera rustiger is in de zomer, merken wij daar vooralsnog weinig van. Ik ben dan ook maar wat blij dat mijn zusje hier is om te helpen. Zelfs met zijn tweeën is het af en toe nog veel werk. Geen enkel probleem – want het doel was duidelijk: honderd procent bezetting in augustus. Hoewel dat helaas al…

Terwijl we op de laatste twee gasten wachten, komt er een last-minute boeking binnen. Geen probleem. Alle kamers zijn schoon en we zijn thuis. Morgen maken we al ontbijt voor zes personen – vier personen extra is geen enkel probleem. Als ik de reservering open, zie ik dat de gasten er iets bij geschreven hebben. Hoewel ik geen Frans spreek, weet ik wel wat “bébé” en “lit” betekenen.

Eén van onze vrienden wijst eerst lachend naar de enorme wijnkast en daarna naar de koffiehoek. “Is dat Noëlle’s deel van de gang en dat jouw deel?” Hij kijkt mij veelbetekenend aan. Ik schud mijn hoofd en wijs naar de enorme boekenkast die mijn zusje twee maanden eerder samen met onze vader getimmerd heeft. Beiden zijn uit hetzelfde hout gemaakt en staan recht tegenover elkaar.

“Casa La Vall. Buenos días.” Hoewel er vanuit Denemarken gebeld wordt, neem ik altijd in het Spaans de telefoon op. “Good morning. Are you the owner of…” Er valt een korte stilte. “…Casa La Vall?” klinkt het – nu hakkelend. “Yes”, antwoord ik zonder al te veel enthousiasme. Ik weet alweer hoe laat het is. “We are a company…” Wat de man verder allemaal vertelt…

Als we op het punt staan om te betalen, gaat de telefoon. Dat deze ruim twee uur lang in mijn tas heeft gelegen zonder over te gaan, lijkt een wonder. Aan de rustige, gezellige lunch is definitief een einde gekomen. Terwijl ik een rustig plekje probeer op te zoeken, neem ik op. “Hola?” Hoewel ik normaal gesproken altijd met de naam van het bedrijf opneem, bellen deze mensen via…

Wat is je telefoonnummer?” “Eh… 6224845…” Ik kijk mijn zusje aan. Ik heb een complete black-out. “Wat zijn de laatste twee cijfers ook alweer?” Mijn zusje haalt haar schouders op, dus vis ik de telefoon uit mijn broekzak om het nummer op te zoeken. “Achtendertig!”, roep ik even later opgelucht en nog voordat ik het heb gevonden. “Het is de hitte!” Ik verontschuldig mij…