casarurallavall@gmail.com

Terwijl we op de laatste twee gasten wachten, komt er een last-minute boeking binnen. Geen probleem. Alle kamers zijn schoon en we zijn thuis. Morgen maken we al ontbijt voor zes personen – vier personen extra is geen enkel probleem. Als ik de reservering open, zie ik dat de gasten er iets bij geschreven hebben. Hoewel ik geen Frans spreek, weet ik wel wat “bébé” en “lit” betekenen.

Eén van onze vrienden wijst eerst lachend naar de enorme wijnkast en daarna naar de koffiehoek. “Is dat Noëlle’s deel van de gang en dat jouw deel?” Hij kijkt mij veelbetekenend aan. Ik schud mijn hoofd en wijs naar de enorme boekenkast die mijn zusje twee maanden eerder samen met onze vader getimmerd heeft. Beiden zijn uit hetzelfde hout gemaakt en staan recht tegenover elkaar.

“Casa La Vall. Buenos días.” Hoewel er vanuit Denemarken gebeld wordt, neem ik altijd in het Spaans de telefoon op. “Good morning. Are you the owner of…” Er valt een korte stilte. “…Casa La Vall?” klinkt het – nu hakkelend. “Yes”, antwoord ik zonder al te veel enthousiasme. Ik weet alweer hoe laat het is. “We are a company…” Wat de man verder allemaal vertelt…

Als we op het punt staan om te betalen, gaat de telefoon. Dat deze ruim twee uur lang in mijn tas heeft gelegen zonder over te gaan, lijkt een wonder. Aan de rustige, gezellige lunch is definitief een einde gekomen. Terwijl ik een rustig plekje probeer op te zoeken, neem ik op. “Hola?” Hoewel ik normaal gesproken altijd met de naam van het bedrijf opneem, bellen deze mensen via…

Wat is je telefoonnummer?” “Eh… 6224845…” Ik kijk mijn zusje aan. Ik heb een complete black-out. “Wat zijn de laatste twee cijfers ook alweer?” Mijn zusje haalt haar schouders op, dus vis ik de telefoon uit mijn broekzak om het nummer op te zoeken. “Achtendertig!”, roep ik even later opgelucht en nog voordat ik het heb gevonden. “Het is de hitte!” Ik verontschuldig mij…

Mijn vader, die de zeventig al een tijdje geleden gepasseerd is, staat ’s middags nog doodleuk buiten in de zon te klussen. Mijn zusje, die besloten heeft dat de zolder zo snel mogelijk opgeruimd moet worden, loopt ’s ochtends volkomen bezweet heen en weer met spullen die ofwel naar onze ouders ofwel naar de stort gebracht moeten worden. Hoewel ik ze voor gek verklaar…

Het had niet gehoeven, maar ze doen het toch. De bezorgers tillen het grote, zware pakket met zijn tweeën netjes even naar binnen. Top. Want alleen was mij dat niet gelukt. Terwijl één van de mannen mij vraagt voor ontvangst te tekenen, vertelt hij mij dat ik later een e-mail zal ontvangen met de vraag de bezorging te beoordelen. Ik knik begrijpend. “Het is belangrijk…

“Heb jij nog tips om gasten wat langer bij jullie te houden?” Verbaasd lees ik het bericht van een andere Bed & Breakfast-eigenaar uit Italië. Ik denk direct aan hetgeen dat weer een andere Bed & Breakfast-eigenaar – die een tijd geleden met pensioen is gegaan – ons een paar weken geleden nog vertelde. “Het is niet de bedoeling dat gasten de hele dag blijven plakken.

Terwijl ik op kantoor zit komt Lisa binnengelopen. In haar hand heeft ze twee kussenslopen. Ze komt de strijkmachine, die we van Isa gekregen hebben, testen. Het apparaat, dat veel te groot is voor onze wasruimte, heb ik nooit prettig in het gebruik gevonden. Ik zet de muziek van mijn laptop wat zachter om even rustig bij te praten. “En, is Sydney al verhuisd?”, vraag ik.

Mijn telefoon trilt. Vlug kijk ik. Het is een foto van mijn zusje, Noëlle, die een bericht stuurt in de familie-app. “Ik ben al ons geld aan het uitgeven”, staat erbij. Op de foto staat ze bij ‘Bodegas Volver’ in Pinoso. Samen met mijn moeder maakt ze nu het rondje dat ze een kleine maand geleden nog met haar vriend maakte. Deze keer niet om de wijnen te proeven (hoewel ze dat…