casarurallavall@gmail.com

Uit verveling besluit Suzanne een happertje te vouwen. Alle opties zijn tenslotte ruk. “We laten het lot bepalen”, zegt ze – voordat ze de verschillende mogelijkheden op het gevouwen blaadje begint te noteren. Terwijl de gasten – na een lange reisdag vanuit het Verenigd Koninkrijk – nog in bed liggen, zoeken wij ondertussen uit hoe ons andere zusje het beste naar Barcelona kan reizen…

Slechts zestien dagen na de bezichtiging zaten we met zijn allen bij de notaris om de koopakte te ondertekenen. Acht dagen later is het hele huis leeg geruimd en is een groot deel van de plafonds eruit gesloopt zodat het oude balkenplafond weer in ere hersteld kan worden. Hoewel het voor mijn schoonbroer de eerste keer is dat hij (hier) een huis koopt, hebben wij inmiddels enige ervaring.

“Hoe zijn we ook alweer in deze situatie beland?” Het zweet staat op haar voorhoofd en iedereen is gestrest. Hoewel het nog lang geen drie uur is (de tijd dat gasten doorgaans mogen inchecken), is iedereen bang dat er elk moment toch al iemand op de stoep staat. Veel te vroeg en zonder enige waarschuwing. Terwijl ik – na verschillende afspraken in Pego – mijn verfkleding aantrek om de laatste van de drie kamers…

Inmiddels is het alweer meer dan vijf jaar geleden dat wij de sleutels van ons huis kregen en aan ons avontuur begonnen. Na een langdurige verbouwing (van bijna drie jaar), het opstarten van een gloednieuwe Bed & Breakfast (met alle uitdagingen die daarbij komen kijken) en het opbouwen van een terugkerende gastenkring, beginnen we nu echt de vruchten te plukken van al dat harde werk.

“Ik hoop dat de eigenaar appeltaart heeft gebakken…” Vragend kijk ik mijn zusje aan. “Wat?” “Dat is toch wat mensen over het algemeen doen als ze hun huis willen verkopen…”, gaat ze verder. Ik begin nu keihard te lachen. “Wat?!”, proest ik uit. “Hier in Spanje?!” Ik kom niet meer bij. “Je weet dat dit huis al heel lang niet meer bewoond is geweest, toch?”, vraag ik haar als ik uitgelachen ben. “De kans dat het huis vol…

“Wil je dat ik jouw kamer nog even opfris?”, vraag ik de chauffeur als hij op staat van het ontbijt en zich klaar maakt om aan zijn werkdag te beginnen. Hij schudt zijn hoofd. “Nee. Ik kom vandaag niet meer terug. Vannacht zal er een collega van mij in dezelfde kamer blijven slapen.” Verbaasd kijk ik hem aan. “Oh?” “Je hoeft alleen de lakens van het bed te vervangen”, gaat de man verder. “Voor de rest is alles in orde.”

Eerst waren er de Fallas. Het bekende feest in Valencia dat er voor zorgt dat de vaste inwoners van de stad er massaal voor kiezen om gedurende deze periode de rust van het binnenland op te zoeken. Toen kwam Semana Santa. Zowel de week voor Pasen als de week na Pasen (afhankelijk van de regio), zorgde opnieuw voor een enorme toestroom aan mensen die massaal de rust van onze prachtige vallei…

Ik kan mij de Semana Santa van vorig jaar nog glashelder voor de geest halen. We hadden twee boekingen staan. Beide kamers zouden van Goede Vrijdag tot Tweede Paasdag bij ons verblijven. Één van die kamers stond enkele weken van tevoren ineens op de stoep. Ze waren toevallig in de buurt en vroegen zich af of ze zowel het pand als de kamers alvast mochten bekijken. Na een uitgebreide rondleiding zwaaide…

Het decoreren van het huis kost tijd. Omdat het tijd kost om de juiste stukken te vinden. Maar nog veel meer omdat het budget (nog) niet toereikend is. Logisch. Als je helemaal vanaf nul begint, heeft de aankleding van het huis niet direct prioriteit. Pas na de aanschaf van voldoende dekens (zowel dun als dik), genoeg beddengoed, genoeg handdoeken en de wasmachines en drogers om de hoeveelheid wasgoed…

Toen ik nog bij de Albert Heijn werkte, noemden ze mij lange tijd Dymo. Deels omdat ik de naam van de labelprinter zonder uitzondering in het Nederlands (en niet in het Engels) bleef uitspreken en deels omdat ik het ding maar al te graag gebruikte. Want ik ben gek op orde. Zaken netjes bewaren. Netjes labelen. En bovenal: een duidelijk overzicht creëren. Het mag dan ook geen verrassing zijn dat ik dol ben op lijstjes.