Nederlands

Eerst waren er de Fallas. Het bekende feest in Valencia dat er voor zorgt dat de vaste inwoners van de stad er massaal voor kiezen om gedurende deze periode de rust van het binnenland op te zoeken. Toen kwam Semana Santa. Zowel de week voor Pasen als de week na Pasen (afhankelijk van de regio), zorgde opnieuw voor een enorme toestroom aan mensen die massaal de rust van onze prachtige vallei…

Ik kan mij de Semana Santa van vorig jaar nog glashelder voor de geest halen. We hadden twee boekingen staan. Beide kamers zouden van Goede Vrijdag tot Tweede Paasdag bij ons verblijven. Één van die kamers stond enkele weken van tevoren ineens op de stoep. Ze waren toevallig in de buurt en vroegen zich af of ze zowel het pand als de kamers alvast mochten bekijken. Na een uitgebreide rondleiding zwaaide…

Het decoreren van het huis kost tijd. Omdat het tijd kost om de juiste stukken te vinden. Maar nog veel meer omdat het budget (nog) niet toereikend is. Logisch. Als je helemaal vanaf nul begint, heeft de aankleding van het huis niet direct prioriteit. Pas na de aanschaf van voldoende dekens (zowel dun als dik), genoeg beddengoed, genoeg handdoeken en de wasmachines en drogers om de hoeveelheid wasgoed…

Toen ik nog bij de Albert Heijn werkte, noemden ze mij lange tijd Dymo. Deels omdat ik de naam van de labelprinter zonder uitzondering in het Nederlands (en niet in het Engels) bleef uitspreken en deels omdat ik het ding maar al te graag gebruikte. Want ik ben gek op orde. Zaken netjes bewaren. Netjes labelen. En bovenal: een duidelijk overzicht creëren. Het mag dan ook geen verrassing zijn dat ik dol ben op lijstjes.

“Miriam gaat alvast even kijken naar een leuk restaurant in Alicante waar we buiten kunnen eten.” Als mijn moeder mij vertelt dat ze in september met vrienden een dagje naar Alicante gaan en dat één van hen alvast op zoek gaat naar een geschikt restaurant, moet ik lachen. Hoewel ik er over het algemeen vrij weinig van merk, wordt dit cultuurverschil toch wel even heel duidelijk. Terwijl ik al een paar dagen…

Voordat we naar Spanje verhuisden, had ik nul kluservaring. Buiten een nieuw peertje erin draaien of een eenvoudig Ikea-meubel in elkaar schroeven dan. Maar ik denk niet dat dat telt. Slechts één keer had ik iets geverfd. De binnenkant van een kast in het nieuwe huis van een vriendin. Samen met haar. Omdat zowel zij als ik nog nooit eerder hadden geverfd en de rest het niet aandurfde…

Iedere keer als ik het icoontje van de Booking.Com app (Pulse) op mijn telefoonscherm zie verschijnen houd ik mijn hart even vast. Is het een boeking, een annulering, een vraag van één van de (aankomende of verblijvende) gasten of een beoordeling? Als ik een 8,0 op het meldingenscherm zie staan, kan ik mijn teleurstelling nauwelijks verbergen. Helaas. Geen ontevreden gast – maar waarschijnlijk…

Soms ontvang je een reserveringsaanvraag van gasten waarvan je vermoedt dat hun wensen niet helemaal aansluiten op wat jij hen te bieden hebt. Meer dan een vermoeden is het niet – want je kent de gasten uiteraard (nog) helemaal niet. En hoewel wij altijd volkomen eerlijk zijn over welke voorzieningen er wel of juist niet aanwezig zijn en de foto’s van onze accommodaties recent zijn…

Na zowel een rustige (qua gasten) en een onstuimige (qua weer) periode, begint het halverwege februari allemaal weer een beetje aan te trekken. Zowel Valentijnsdag (vooral als het in weekend valt) als Carnaval zorgen traditioneel gezien voor een hogere bezettingsgraad. Februari is ideaal voor gasten die even (weg van de kinderen) in alle rust van elkaar willen genieten. Gasten die van plan zijn…

Na ruim twee jaar, zeventwintig maanden, honderdtwintig weken of 841 dagen, is het gebeurd. Voorheen was ik er heel zeker van dat – als de situatie zich zou voordoen – ik direct op mijn strepen zou staan. “Dat zou ik echt niet accepteren!”, heb ik wel eens geroepen. Niet dus. Was het omdat ik er compleet door werd overvallen? Omdat ik het lastig vond om een directe confrontatie aan te gaan?