casarurallavall@gmail.com

We hebben er al jaren mee te maken. Men zou denken dat we er inmiddels aan gewend zijn. Maar niets is minder waar. We hebben de Nederlandse nationaliteit. We werk(t)en (een deel van het jaar) in Zwitserland en hebben een huis in Spanje. Hoewel ik hier nu inmiddels al weer bijna drie jaar vast woon, pendelen mijn zusjes nog steeds op en neer. En dat is niet altijd gemakkelijk.

“Je zult de deur uit moeten om nieuwe mensen te leren kennen.” Hoewel ik de mensen die dit zeggen over het algemeen gelijk zou willen geven, klopt dat niet altijd. Los van het feit dat er bij ons bijna elk weekend nieuwe mensen voor de deur staan, belt er zo nu en dan ook wel eens iemand aan. Om iets te verkopen. Het woord van God te verkondigen. Of om – en dit komt natuurlijk…

Na een rustige oktober, november en december pieken we nog even aan het eind van het jaar. Hoewel ik normaal gesproken meer dan genoeg tijd heb om doordeweeks rustig schoon te maken en mij voor te bereiden op het volgende weekend, gooien Oudejaarsavond en Nieuwjaarsdag dit jaar roet in het eten. Dat betekent twee weekenden – en alle dagen…

Het is Eerste Kerstdag. Terwijl de meeste mensen nu – gezellig – met hun familie aan een lange, mooi gedekte tafel, zitten – zijn mijn vader en ik beneden in de kelder hard aan het werk. Af en toe valt de muziek – die uit mijn telefoon komt – even stil. Gedurende de dag druppelen de verschillende kerstwensen langzaam binnen. Ook buiten blijft het – soms zacht en dan weer hard…

In artikelen over zaken waar Belgen en Nederlanders veelal tegenaan lopen na hun verhuizing naar Spanje, wordt de Spaanse bureaucratie vaak genoemd. Heel begrijpelijk. Want ik heb zelf ook ondervonden dat het vaak lang duurt om een afspraak te maken. Voor een NIE, een residentiekaart, de jaarlijkse keuring van de auto of een rijbewijs. Vooral wanneer…

Luid snuivend loop ik door kamer Tres. Er hangt een aparte geur die ik niet kan plaatsen. Dezelfde geur ruik ik – zij het niet zo sterk – in kamer Un en Quatre. Hoewel de geur uiterst subtiel is, ben ik vastbesloten om ‘m te neutraliseren. In tegenstelling tot kamer Dos – die dankzij de mannelijke helft van het laatste stel dat er verbleef naar een AXE-reclame ruikt – vind ik het echter lastig…

“Was de kilometerstand nog hetzelfde?” Mijn vader is sceptisch als ik hem vertel dat de alternatieve parkeerplaats net buiten het vliegveld van Alicante mij goed is bevallen. Hoewel ik normaal gesproken op het vliegveld zelf zou hebben geparkeerd, was ik dit keer te laat. Reserveren met behulp van de Aena-app was niet meer mogelijk. En dus zocht ik naar een alternatief.

“Op naar de honderd volgende week. Nog steeds verrassend.” Af en toe krijg ik een berichtje van een trouwe Spanje Vandaag-lezer. Soms met een vraag. Soms met een tip. En soms, zoals dit berichtje, met een prachtig compliment. Hartstikke leuk natuurlijk. Want inmiddels zijn we inderdaad alweer toe aan de honderdste blog. Dat betekent dat we honderd weken…

“Is deze plek beroemd in Spanje?” Verbaasd kijk ik haar aan. Ik schud mijn hoofd. “Eh, nee…”, antwoord ik. “Dit is gewoon een klein dorp.” Het meisje dat gretig alle folders van Vall de Gallinera, alle omliggende valleien en Pego bestudeert, kijkt mij nu nieuwsgierig aan. “We wilden een typisch Spaans dorp bezoeken.” Opgelucht kijk ik haar nu aan.

We zitten net in de auto als mijn telefoon piept. Een e-mail. Van MyTourist. Het boekingssysteem dat ik al vanaf de start van onze Bed & Breakfast gebruik (en ook van harte aan iedereen durf aan te bevelen). “U hebt een nieuwe reservering ontvangen van Booking.Com.” Vlug werp ik een blik op de datum en haal opgelucht adem. Gelukkig niet voor vandaag. Dan kan ik tenminste…