casarurallavall@gmail.com

Wonen in een klein dorp heeft voor- en nadelen. Uiteraard zijn er – mijns inziens – veel meer voordelen dan nadelen. Anders hadden we er natuurlijk nooit voor gekozen. Maar af en toe worden we toch met onze neus op de feiten gedrukt. Het is een geliefde plek voor gasten die even helemaal tot rust willen komen. Maar leveranciers – daarentegen – haten de plek. En ik begrijp het. Het ligt misschien niet op de route.

Het “Ikea Stapelbed” uit de conference ‘Spelen met je leven’ van Youp van ’t Hek is misschien wel één van de bekendste Nederlandse sketches. Ik moest er dan ook direct aan denken toen het tweetal op zaterdagmiddag vrolijk ons huis binnenstapten. Zoals Youp het in 1995 al zei: “Nou, ik naar Ikea, en dat was niet zo’n groot succes. Maar dat, dat kan ook aan mij gelegen hebben. Misschien ben ik…

De droger is definitief kapot. Na twee minuten draaien stopt hij er telkens demonstratief mee. Niets helpt. Extra natte of juist extra droge was erin stoppen helpt niet. De stekker eruit trekken helpt niet. Zelfs het grondig schoonmaken van de machine helpt niet. We zullen dus een nieuwe moeten bestellen en dat komt mooi uit. Want ook de vaatwasmachine heeft het definitief begeven, want de rechterkant…

Soms sta je al met 1-0 achter op het moment dat de gasten binnen komen. Vaak vanwege omstandigheden waarop jij geen enkele invloed hebt. Het zijn immers de gasten die jouw accommodatie geboekt hebben. Soms zonder te weten waar ze precies terecht komen. En soms zonder van tevoren goed na te denken of jouw accommodatie daadwerkelijk de beste optie is voor hun reisplannen.

In de tuin is het doodstil. Waar we binnen het hele jaar door achtergrondmuziek op hebben staan om de stilte te doorbreken, lijken de gasten buiten geen last te hebben van de doodse stilte. Ze zijn allemaal verdiept in hun boek. Mooi. Dat is immers waar ze voor komen. Om uit te rusten. De prikkels van het drukke stadsleven te ontvluchten. En weer even op adem te komen. Dat betekent gelukkig…

‘De klant is koning’ is een uitdrukking die we allemaal kennen. Of ik er als ondernemer volledig achter kan staan, is nog maar de vraag. Natuurlijk komt de klant – of zoals we in de horeca zeggen: gast – op de eerste plaats. Tevreden (en terugkerende) gasten willen we immers allemaal. Maar hoe ver ga je? Ergens moet er ook een grens worden getrokken. Want de bekende uitdrukking betekent – mijns inziens…

Ik heb het in de afgelopen twee en een half jaar ongetwijfeld al eens gezegd: als we willen kunnen we ons hele huis van vloer tot plafond decoreren met bordjes. Van bordjes met nuttige informatie tot bordjes met regels. Niet dat het veel zin heeft. Want dit heb ik in de afgelopen jaar ongetwijfeld ook wel eens geroepen in de blog die ik voor Spanje Vandaag schrijf: een groot deel ervan wordt helemaal niet gelezen.

Voordat ik afgelopen dinsdag ging slapen, stond er slechts één reservering op de agenda voor het aankomende weekend. Nog geen vierentwintig uur later zijn we alweer volgeboekt. Na een zeer succesvolle mei maand, lijken we ook in juni opnieuw onze omzet en bezettingsgraad van het vorig jaar (ruim) te overtreffen. Sterker nog: we zullen tussen 2 en 28 juni doorlopend gasten in huis hebben.

Terwijl ik met mijn rechterhand mijn middelvinger aan mijn linkerhand gestrekt houd, knik ik in de richting van het volgende laatje. “Die misschien?”, vertel ik mijn zusje terwijl ze één voor één de laatjes in mijn badkamer open trekt. Opnieuw schudt ze haar hoofd en ik vrees het ergste. Elke keer als ik grondig opruim, verdwijnt er wel weer wat in de prullenbak. Met de gedachte dat het mij niet…

Na een aantal enorm drukke maanden, is het eindelijk een keer tijd om er zelf even uit te gaan. Noëlle bewaakt het fort. Het is slechts één dag. Er checkt slechts één stel in. En ik heb de telefoon – voor noodgevallen – gewoon bij me. En dus rijden mijn moeder en ik net voor lunchtijd naar Villajoyosa. Helaas blijkt het restaurant – waar we graag hadden willen lunchen – gesloten. Waarschijnlijk ook met vakantie.