casarurallavall@gmail.com

Na ruim twee jaar, zeventwintig maanden, honderdtwintig weken of 841 dagen, is het gebeurd. Voorheen was ik er heel zeker van dat – als de situatie zich zou voordoen – ik direct op mijn strepen zou staan. “Dat zou ik echt niet accepteren!”, heb ik wel eens geroepen. Niet dus. Was het omdat ik er compleet door werd overvallen? Omdat ik het lastig vond om een directe confrontatie aan te gaan?

Hoewel we in de afgelopen jaren hier en daar al heel wat leuke spulletjes hebben verzameld en de Bed & Breakfast er inmiddels (ons inziens) al heel leuk uit ziet, vind ik het af en toe toch nodig om Wallapop af te speuren naar leuke tweedehands meubels. In alle kamers hangen immers nog steeds de goedkope plastic passpiegels van de Leroy Merlin. Handig voor de gasten – maar niet zo mooi…

Wat?! Verschrikt kijk ik naar het scherm. Eén overnachting bij ons op Booking.com kost nu €234,00 voor een reiziger met Genius-status. Als ik even later een andere – willekeurige – datum in het weekend selecteer, kost een overnachting gewoon €113,00. Ik begrijp er helemaal niets van. Sinds we weer Genius-partners zijn, heb ik de prijzen op het platform hier en daar aangepast…

Hoewel ik – uit ervaring – heel goed weet dat de dingen over het algemeen lopen zoals ze horen te lopen, twijfel ik er zo nu en dan toch echt even aan. Vaak komt het niet uit. Vallen een aantal lastige, gecompliceerde of vervelende zaken samen. Of zie ik het even helemaal niet (meer) zitten. Gelukkig verdwijnt die twijfel al snel weer. Soms omdat het (al dan niet bestaande) ‘probleem’…

We hebben er al jaren mee te maken. Men zou denken dat we er inmiddels aan gewend zijn. Maar niets is minder waar. We hebben de Nederlandse nationaliteit. We werk(t)en (een deel van het jaar) in Zwitserland en hebben een huis in Spanje. Hoewel ik hier nu inmiddels al weer bijna drie jaar vast woon, pendelen mijn zusjes nog steeds op en neer. En dat is niet altijd gemakkelijk.

“Je zult de deur uit moeten om nieuwe mensen te leren kennen.” Hoewel ik de mensen die dit zeggen over het algemeen gelijk zou willen geven, klopt dat niet altijd. Los van het feit dat er bij ons bijna elk weekend nieuwe mensen voor de deur staan, belt er zo nu en dan ook wel eens iemand aan. Om iets te verkopen. Het woord van God te verkondigen. Of om – en dit komt natuurlijk…

Na een rustige oktober, november en december pieken we nog even aan het eind van het jaar. Hoewel ik normaal gesproken meer dan genoeg tijd heb om doordeweeks rustig schoon te maken en mij voor te bereiden op het volgende weekend, gooien Oudejaarsavond en Nieuwjaarsdag dit jaar roet in het eten. Dat betekent twee weekenden – en alle dagen…

Het is Eerste Kerstdag. Terwijl de meeste mensen nu – gezellig – met hun familie aan een lange, mooi gedekte tafel, zitten – zijn mijn vader en ik beneden in de kelder hard aan het werk. Af en toe valt de muziek – die uit mijn telefoon komt – even stil. Gedurende de dag druppelen de verschillende kerstwensen langzaam binnen. Ook buiten blijft het – soms zacht en dan weer hard…

In artikelen over zaken waar Belgen en Nederlanders veelal tegenaan lopen na hun verhuizing naar Spanje, wordt de Spaanse bureaucratie vaak genoemd. Heel begrijpelijk. Want ik heb zelf ook ondervonden dat het vaak lang duurt om een afspraak te maken. Voor een NIE, een residentiekaart, de jaarlijkse keuring van de auto of een rijbewijs. Vooral wanneer…

Luid snuivend loop ik door kamer Tres. Er hangt een aparte geur die ik niet kan plaatsen. Dezelfde geur ruik ik – zij het niet zo sterk – in kamer Un en Quatre. Hoewel de geur uiterst subtiel is, ben ik vastbesloten om ‘m te neutraliseren. In tegenstelling tot kamer Dos – die dankzij de mannelijke helft van het laatste stel dat er verbleef naar een AXE-reclame ruikt – vind ik het echter lastig…