casarurallavall@gmail.com

Terwijl mijn Nederlandse rijbewijs verloopt, is het mij nog steeds niet gelukt om een afspraak te maken bij de DGT in Alzira, Valencia, Alicante of Elche. En dat is voor het eerst. Want hoewel het maken van een afspraak bij veel Spaanse instanties lastig kan zijn, is het mij tot nu toe wel altijd gelukt. Mijn zusjes noemen mij niet voor niets de ‘pennenlikker’ van de familie.

Niet-Spanjaarden stellen ons de volgende vraag regelmatig. “Waarom staan er bij sommige huizen flessen water naast de deur?” Ook wij stelden onze overbuurman diezelfde vraag een aantal jaren geleden. Wie even googled vindt het antwoord al snel. Een fles water zou moeten voorkomen dat (straat)honden en -katten je voorgevel en/of deur besproeien. Werkt het?

Ze neemt een grote slok van het glas dat voor haar staat en kijkt mij vervolgens verschrikt aan. Met haar mond vol begint ze paniekerig met haar handen te wapperen. Het water, dat ze nog niet door heeft durven slikken, maakt het communiceren onmogelijk. In plaats daarvan kreunt ze luid. Haar wangen staan bol. Terwijl ik een blik werp op het glas waaruit ze zojuist een gulzige slok…

Hoewel ik, net als veel andere Bed & Breakfast-eigenaren in de omgeving, ons prachtige huis in onze prachtige vallei, vaak aanprijs als de ideale plek om even heerlijk ‘af te schakelen’ (lees: geen luide stadsgeluiden, geen televisie en een ruime keuze aan prachtige wandelingen), probeer ik onze gasten daar doorgaans niet toe te dwingen. Maar net als de meeste andere inwoners…

Wonen in een Bed & Breakfast heeft zijn voor- en zijn nadelen. Zo kun je als er geen gasten zijn zelf gebruik maken van de voorzieningen. Fijn – zo’n zwembad in de hete Spaanse zomermaanden. Maar op het moment dat er wél gasten aanwezig zijn, dien je daar rekening mee te houden. Kun je, gehuld in niet meer dan een handdoek, even snel door de openbare ruimtes glippen…

Er komt toch meer bij kijken dan we van te voren gedacht hadden, niet waar?” Één van onze Nederlandse collega-B&B-eigenaren neemt plaats aan mijn bureau. Uit het koffertje dat ze bij zich heeft, haalt ze haar ’troebelheidsmeter’. Gekocht op Amazone. Net als wij. Maar ik zie direct dat het niet dezelfde is. Waar die van haar op batterijen werkt, is de mijne voorzien van…

Pourquoi? Pourquoi?! Het zat er natuurlijk een keer aan te komen. Anderhalf jaar lang is het goed gegaan. Mijn gasten en ik spraken dezelfde taal (Nederlands, Engels, Spaans of Duits). Tot nu. Want mijn huidige gasten komen uit Frankrijk. En ze spreken Spaans noch Engels. Alleen Frans. Merveilleux! Want hoewel ik zes jaar lang Frans op de middelbare school heb gehad…

Na het strijken van de laatste, net gewassen, kussensloop, trek ik de stekker van het strijkijzer tevreden uit het stopcontact. Na bijna twaalf uur non-stop aan het werk te zijn geweest, staat er nog slechts één taak op mijn lijstje: het schrijven van mijn wekelijkse verslag voor Spanje Vandaag. Omdat ik bijna niet meer op mijn benen kan staan besluit ik de laptop beneden uit kantoor te halen…

og achtendertig dagen en dan komen mijn zusjes vanuit Zwitserland weer terug naar Spanje. Zowel bij hen als bij mij staat de widget, die de dagen (mijns inziens te) langzaam aftelt, weer op de telefoon. Ik kan namelijk niet wachten. Want hoewel ik het reuze gezellig vind met alle gasten die wij mogen ontvangen, is het natuurlijk nog veel gezelliger als ik alles…